رابین ویلیامز

رابین مک‌لورین ویلیامز (۲۱ ژوئیه ۱۹۵۱ – ۱۱ اوت ۲۰۱۴) بازیگر و کمدین آمریکایی بود. او که به مهارت‌های بداهه‌پردازی و تنوع بالای شخصیت‌هایی که در لحظه خلق می‌کرد و در فیلم‌ها، چه در درام و چه در کمدی، به ایفای نقش می‌کرد، شناخته می‌شد، یکی از بزرگ‌ترین کمدین‌های تمام دوران محسوب می‌شود. وی جوایز متعددی از جمله یک جایزه اسکار، دو جایزه پرایم‌تایم امی، شش جایزه گلدن گلوب، دو جایزه انجمن بازیگران سینما و پنج جایزه گرمی دریافت کرد.

ویلیامز در اواسط دهه ۱۹۷۰ اجرای استندآپ کمدی را در سان‌فرانسیسکو و لس‌آنجلس آغاز کرد و چندین آلبوم کمدی از جمله واقعیت... چه مفهومی در سال ۱۹۸۰ منتشر کرد. او با بازی در نقش موجود فضایی، مورک، در سریال کمدی مورک و میندی (۱۹۷۸–۱۹۸۲) شبکه ABC به شهرت رسید. او نخستین نقش اصلی سینمایی خود را در پوپ‌آی (۱۹۸۰) ایفا کرد. ویلیامز در ادامه برای بازی در ویل هانتینگ نابغه (۱۹۹۷) برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل شد. دیگر نقش‌های او که نامزد اسکار شدند، برای صبح بخیر، ویتنام (۱۹۸۷)، انجمن شاعران مرده (۱۹۸۹) و شاه ماهیگیر (۱۹۹۱) بودند.

ویلیامز در درام‌های تحسین‌شده‌ای چون جهان به روایت گارپ (۱۹۸۲)، موسکو در هادسن (۱۹۸۴)، انجمن شاعران مرده (۱۹۸۹)، بیداری‌ها (۱۹۹۰)، پچ آدامز (۱۹۹۸)، بی خوابی (۲۰۰۲)، عکس یک‌ساعته (۲۰۰۲) و بزرگ‌ترین پدر جهان (۲۰۰۹) ستارگی کرد. او همچنین در فیلم‌های خانوادگی‌ای همچون هوک (۱۹۹۱)، خانم داوت‌فایر (۱۹۹۳)، جومانجی (۱۹۹۵)، جک (۱۹۹۶)، فلابر (۱۹۹۷)، آر وی (۲۰۰۶) و سه‌گانه شبی در موزه (۲۰۰۶–۲۰۱۴) به ایفای نقش پرداخت. او صداپیشه انیمیشن‌های علاءالدین (۱۹۹۲)، ربات‌ها (۲۰۰۵)، خوش قدم (۲۰۰۶) و دنباله آن در سال ۲۰۱۱ بود.

در اوت ۲۰۱۴، ویلیامز در سن ۶۳ سالگی در خانه‌اش در پارادایس کی، کالیفرنیا، در حال مرگ پیدا شد. در زمان خودکشی، او تشخیص بیماری پارکینسون داشت. به گفته همسرش، ویلیامز دچار افسردگی، اضطراب و پارانویای فزاینده شده بود. کالبدشکافی او نشان‌دهنده «بیماری منتشر اجسام لویی» و زوال عقل اجسام لویی بود؛ متخصصان گفتند که علائم او با زوال عقل همراه با اجسام لویی مطابقت داشت.