رابرت کلیین

رابرت کلیین (زاده ۸ فوریه ۱۹۴۲)، کمدین استندآپ، خواننده و بازیگر آمریکایی است. او برای حضور در صحنه تئاتر و پرده سینما شناخته شده است. او چهار برنامه‌ی ویژه‌ی استندآپ کمدی از جمله «فرزند دهه‌ی ۵۰» (۱۹۷۳)، «ذهن بر ماده» (۱۹۷۴)، «دندان‌های جدید» (۱۹۷۵) و «بیا عشق‌بازی نکنیم» (۱۹۹۰) را منتشر کرده است. دو آلبوم اول نامزد دریافت جایزه گرمی برای بهترین آلبوم کمدی شدند. کلیین در اولین فصل سریال شنبه‌شب زنده در سال ۱۹۷۵ و بار دیگر در سال ۱۹۷۸ مجری آن بود. کلیین اولین حضور خود در برادوی را در تولید سال ۱۹۶۶ اثر «درخت سیب» در مقابل آلن آلدا تجربه کرد. او برای بازی در کمدی موزیکال نیل سایمون، «آن‌ها آهنگ ما را می‌نوازند» (۱۹۷۹)، نامزد دریافت جایزه تونی برای بهترین بازیگر مرد در یک موزیکال شد.

او برای نقش‌آفرینی‌های سینمایی‌اش در «جغد و گربه» (۱۹۷۰)، «مغزهای مخلوط» (۱۹۹۴)، «یک روز بسیار خوب» (۱۹۹۶)، «رنگ‌های اصلی» (۱۹۹۸)، «مهلت دو هفته‌ای» (۲۰۰۲)، «چگونه مردی را در ۱۰ روز از دست بدهیم» (۲۰۰۳) و «بر من حکمرانی کن» (۲۰۰۷) شناخته شده است. او همچنین برای نقش‌های تکرارشونده تلویزیونی در «قانون و نظم: واحد جرایم جنسی» (۲۰۰۹-۲۰۱۲)، «زن خوب» (۲۰۱۳-۲۰۱۴)، «خانم وزیر» (۲۰۱۴) و «ویل و گریس» (۲۰۱۸-۲۰۱۹) شهرت دارد. او برای برنامه‌های ویژه‌ی خود، یعنی «فرزند در دهه‌ی ۵۰ او» (۲۰۰۱) و «ناحق و نامتعادل» (۲۰۱۰)، دو بار نامزد دریافت جایزه امی پرایم‌تایم شده است. همچنین در مستند استارز با عنوان «رابرت کلیین هنوز نمی‌تواند پایش را متوقف کند» (۲۰۱۶) از او فیلم‌برداری شد.