ایو آردن

ایو آردن (با نام اصلی یونیس مری کویدنز؛ زاده ۳۰ آوریل ۱۹۰۸ – ۱۲ نوامبر ۱۹۹۰) بازیگر آمریکایی فیلم، رادیو، تئاتر و تلویزیون بود. او که در نزدیکی شمال سانفرانسیسکو در میل ولی زاده شد، از سنین پایین به دنیای نمایش علاقه‌مند بود. او در ۱۶ سالگی، پس از ترک مدرسه برای پیوستن به یک کمپانی تئاتر، اولین حضور خود را روی صحنه تجربه کرد. او پس از ایفای نقش‌های کوچک در دو فیلم با نام واقعی خود، یعنی یونیس کویدنز، دریافت که تئاتر نیز نقش‌های کوچک مشابهی را پیش روی او می‌گذارد. تا اواسط دهه ۳۰، یکی از همین نقش‌های کوچک در قالب یک نمایش کمدی در نمایشنامه تئاتر «زیگفلد فولیز» توجهات را به خود جلب کرد. تا آن زمان، او نام خود را به ایو آردن تغییر داده بود. در سال ۱۹۳۷، او با نقشی کوچک در فیلم «اوه، دکتر» (۱۹۳۷) توجهاتی را جلب کرد که منجر به انتخاب او برای نقشی کوچک در فیلم «درِ صحنه» (۱۹۳۷) شد. تا زمانی که فیلم ساخته شد، نقش او به دوست پرحرف و حاضر‌جوابِ شخصیت اصلی تبدیل شده بود. او در بیشتر دوران حرفه‌ای خود، تقریباً همین شخصیت را بازی می‌کرد. اگرچه شوخ‌طبعی ظریف او هرگز او را به نقش اصلی تبدیل نکرد، اما او در ده‌ها فیلم در طول دوازده سال بعد، بازیگری پرکار بود. او در فیلم «در سیرک» (۱۹۳۹)، نقش آکروبات «پولین بی‌همتا» را در مقابل گروچو مارکس بازی کرد و در کمدی «دختران خمیر» (۱۹۴۴)، نقش تیرانداز ماهر روسی را ایفا نمود. او برای نقش آی‌دا در فیلم «میلدرد پیرس» (۱۹۴۵)، نامزد دریافت جایزه اسکار شد. شهرت او به پاسخ‌های سریع و حاضرجواب بود که این موضوع منجر به همکاری او با رادیو در دهه ۴۰ شد. در سال ۱۹۴۸، شبکه سی‌بی‌اس رادیو سریال «دوشیزه ما، بروکز» را پخش کرد که برنامه‌ای ایده‌آل برای شخصیت او بود. با شروع کند شدن دوران فعالیت سینمایی او، شبکه سی‌بی‌اس در سال ۱۹۵۲ این برنامه رادیویی محبوب را به تلویزیون آورد. سریال تلویزیونی «دوشیزه ما، بروکز» (۱۹۵۲) تا سال ۱۹۵۶ ادامه داشت و منجر به ساخت فیلم «دوشیزه ما، بروکز» (۱۹۵۶) شد. پس از پایان این برنامه، او سریال تلویزیونی دیگری به نام «نمایش ایو آردن» (۱۹۵۷) را امتحان کرد، اما این برنامه به‌زودی لغو شد. در دهه ۶۰، ایو مشغول بزرگ کردن خانواده بود و چند نقش مهمان ایفا کرد، تا اینکه سریال بازگشتی او یعنی «مادرشوهرها» (۱۹۶۷) ساخته شد. این سریال با بازی مشترک کی بالارد، دو فصل ادامه داشت. پس از آن، او آزمایشی‌های بیشتر برای ساخت قسمت‌های آزمایشی، چند فیلم تلویزیونی و چند نقش مهمان ایفا کرد. او با حضورهای کوتاه و گاه‌به‌گاه بازگشت کرد، از جمله در نقش مدیر مک‌گی در فیلم «گریس» (۱۹۷۸) و زندانبان جون در «آشوب» (۱۹۸۲)، که نشان می‌داد او همچنان آن شوخ‌طبعی و حضور در قاب تصویر را دارد تا خاطرات خوش شخصیت خانم کانی بروکز را زنده کند.