پیتر فرامپتون

پیتر کنت فرامپتون (زاده ۲۲ آوریل ۱۹۵۰)، گیتاریست، خواننده و ترانه‌سرای انگلیسی-آمریکایی است که با عضویت در گروه‌های راک هرد و هامبل پای به شهرت گذاشت. فرامپتون در ادامه دوران حرفه‌ای خود، به عنوان هنرمند تک‌خوان به موفقیت دست یافت. او آلبوم‌های متعددی منتشر کرده است، از جمله آلبوم جریان‌ساز او، آلبوم زنده فرامپتون کامز الایو! (۱۹۷۶)، که چندین تک‌آهنگ پرطرفدار از آن برخاست و توسط آر‌آی‌اِی‌اِی در ایالات متحده، ۸ بار پلاتین شد. او همچنین با هنرمندانی همچون رینگو استار، جان انت‌ویسل از گروه د وو، دیوید بووی، و مت کامرون و مایک مک‌کردی از گروه پرل جم همکاری کرده است.

فرامپتون بیشتر برای آهنگ‌های پرطرفداری چون «شو می د وِی»، «بیبی، آی لاو یور وِی»، «دو یو فیل لایک وی دو» و «آیم این یو» شناخته می‌شود که همچنان از آثار اصلی رادیوهای کلاسیک راک هستند. او همچنین در برنامه‌های تلویزیونی‌ای مانند سیمپسون‌ها، فمیلی گای و مدام سکرتاری، در نقش خودش ظاهر شده است.

پیتر کنت فرامپتون فرزند اوِن فرامپتون و پگی (زاده فیتچ) فرامپتون در بکنهام، کنت بود. او به دبیرستان فنی بروملی رفت که پدرش در آنجا معلم و مدیر بخش هنر بود. او اولین بار در هفت سالگی به موسیقی علاقه‌مند شد. او پس از کشف بانجولل مادربزرگش در اتاق زیرشیروانی، نواختن آن را به صورت خودآموز یاد گرفت و بعدها نواختن گیتار و پیانو را نیز به همین روش آموخت. او در هشت سالگی، آموزش موسیقی کلاسیک را آغاز کرد.

تأثیرات اولیه او از کلیف ریچارد و د شادوز، بادی هالی، ادی کُکرن و بعدها ونتچرز، جیمی هندریکس و بیتلز بود. پدرش او را با ضبط‌های جانگو رینهارت، گیتاریست جاز کولی بی‌لژ، آشنا کرد.

فرامپتون در ۱۲ سالگی در گروهی به نام لیتل ریونز می‌نواخت. او و دیوید بووی که سه سال از او بزرگ‌تر بود، هر دو دانش‌آموز مدرسه فنی بروملی بودند، جایی که پدر فرامپتون معلم هنر بووی بود. گروه لیتل ریونز در همان برنامه‌ای در مدرسه اجرا می‌کردند که گروه بووی، یعنی جورج اند د دراگونز، اجرا داشتند. پیتر و دیوید زمان‌های ناهار را با هم می‌گذراندند و آهنگ‌های بادی هالی را می‌نواختند.

پیتر در ۱۴ سالگی با گروهی به نام تروبیتس می‌نواخت و پس از آن با گروهی به نام پریچرز فعالیت می‌کرد که بعدها به مونز ترین تغییر نام داد و توسط بیل وایمن از گروه رولینگ استونز تهیه‌کنندگی و مدیریت شد.

او به یک خواننده کودک موفق تبدیل شد و در سال ۱۹۶۶ عضو گروه هرد شد. او گیتاریست و خواننده اصلی بود و چندین آهنگ پاپ پرطرفدار بریتانیایی خلق کرد. فرامپتون توسط مجله نوجوان جوان، ریو، به عنوان «چهره سال ۱۹۶۸» انتخاب شد.

در سال ۱۹۶۹، زمانی که فرامپتون ۱۸ ساله بود، او به استیو ماریات از گروه اسمال فیس‌ها پیوست تا گروه هامبل پای را تشکیل دهند.

فرامپتون در حین نوازندگی با هامبل پای، همچنین در سال ۱۹۷۲ با هنرمندان دیگری از جمله هری نیلسون، جری لی لوئیس، و گروه ویسل رایمز متعلق به جان انت‌ویسل، به صورت استودیویی همکاری کرد. پیت دریک او را با «تاک باکس» آشنا کرد که بعدها به یکی از جلوه‌های نمادین گیتار او تبدیل شد.

فرامپتون پس از چهار آلبوم استودیویی و یک آلبوم زنده با هامبل پای، در سال ۱۹۷۱ گروه را ترک کرد و به عنوان هنرمند تک‌خوان فعالیت خود را آغاز کرد، درست زمانی که آلبوم راکین د فیل‌مور در جداول موسیقی ایالات متحده اوج گرفت. او با دی آنتونی (۱۹۲۶-۲۰۰۹)، همان مدیر شخصی که هامبل پای از او استفاده می‌کرد، همکاری خود را ادامه داد. ...