برت رینولدز

برتون لیون رینولدز جونیور (۱۱ فوریه ۱۹۳۶ – ۶ سپتامبر ۲۰۱۸) بازیگر، کارگردان و تهیه‌کننده آمریکایی بود که به‌عنوان چهره‌ای نمادین در فرهنگ عامه آمریکا شناخته می‌شد.

رینولدز نخستین بار با بازی در چندین سریال تلویزیونی مختلف مانند گانسموک (۱۹۶۲–۱۹۶۵)، هاک (۱۹۶۶) و دن آگوست (۱۹۷۰–۱۹۷۱) به شهرت رسید. اگرچه رینولدز در فیلم‌هایی چون ناوآحو جو (۱۹۶۶) نقش‌های اصلی را ایفا کرد، اما نقش تحول‌آفرین او، نقش لوئیس مدلاک در رستگاری (۱۹۷۲) بود. رینولدز در چندین فیلم پرفروش بعدی، از جمله طولانی‌ترین فاصله (۱۹۷۴)، اسموکی و بندیت (۱۹۷۷)، سمی-تاف (۱۹۷۷)، پایان (۱۹۷۸)، هوپر (۱۹۷۸)، شروع دوباره (۱۹۷۹)، اسموکی و بندیت ۲ (۱۹۸۰)، مسیر کاننبال (۱۹۸۱)، ماشین شارکی (۱۹۸۱)، بهترین خانه زنان خیابانی کوچک در تگزاس (۱۹۸۲) و مسیر کاننبال ۲ (۱۹۸۴) که کارگردانی تعدادی از آن‌ها را خود بر عهده داشت، نقش اصلی – که اغلب شخصیت‌های رند و دوست‌داشتنی بود – را بازی کرد. او دو بار برای جایزه گلدن گلوب در بخش بهترین بازیگر – فیلم سینمایی کمدی یا موزیکال نامزد شد.

رینولدز در نظرسنجی سالانه ده ستاره پرفروش، برای پنج سال متوالی (از ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۲) به عنوان ستاره شماره یک گیشه جهان انتخاب شد؛ رکوردی که او با بنگ کروزبی شریک است. پس از چندین شکست در گیشه، رینولدز به تلویزیون بازگشت و در کمدی موقعیت ایشونگ شید (۱۹۹۰–۱۹۹۴) بازی کرد که جایزه گلدن گلوب و جایزه امی در بخش بهترین بازیگر نقش اول کمدی را برای او به ارمغان آورد. بازی او در نقش جک هورنر، تولیدکننده فیلم‌های ویژه بزرگسالان با دیدگاه اخلاقی در بوگی نایتس (۱۹۹۷) ساخته پل توماس اندرسون، توجه منتقدان را دوباره به او معطوف کرد و جایزه گلدن گلوب دیگری (برای بهترین بازیگر نقش مکمل – فیلم سینمایی) را برای او به همراه نامزدی جایزه اسکار برای بهترین بازیگر نقش مکمل و جایزه بفتا برای بهترین بازیگر نقش مکمل به همراه داشت.