مورونی اولسن

مورونی اولسن (۲۷ ژوئن ۱۸۸۹ – ۲۲ نوامبر ۱۹۵۴) بازیگر آمریکایی بود.

اولسن در اوگدنِ یوتا، از والدینی مورمون به نام‌های ادوارد آرنهولت اولسن و مارتا هوور‌هالست متولد شد؛ آن‌ها نام او را از مورونی که در کتاب مورمون آمده است، وام گرفتند. برخی منابع ادعا کرده‌اند که نام اصلی اولسن جان ویلارد کلاوسون بوده است، اما به نظر می‌رسد هیچ مدرکی برای تأیید این ادعا وجود ندارد.

اولسن در آکادمی ویک استیک، پیش‌درآمد دانشگاه ایالتی وبر، تحصیل کرد. او سپس برای تحصیل به دانشگاه یوتا رفت که یکی از استادان او مود می بَبکاک بود. در جریان جنگ جهانی اول، او اوراق قرضه جنگی را برای نیروی دریایی ایالات متحده می‌فروخت. او در همین دوران، در شرق ایالات متحده نیز به مطالعه و اجرا پرداخت.

در سال ۱۹۲۳، اولسن گروه «بازیگران مورونی اولسن» را در اوگدن سازماندهی کرد. آن‌ها در تئاتر اورفئومِ اوگدن و مکان‌های مختلف دیگر، از سالت‌لیک‌سیتی تا سیاتل، به اجرا پرداختند.

او پس از فعالیت در برادوی، اولین تجربه سینمایی خود را در اقتباس سال ۱۹۳۵ از سه تفنگدار تجربه کرد. او بعدها در نسخه کمدی سال ۱۹۳۹ از این داستان، که دون آمه‌چی نقش دارتانیان را بازی می‌کرد و برادران ریت در نقش سه نوکر احمق که مجبور می‌شوند جایگزین تفنگدارانی شوند که از شدت مستی بیهوش شده‌اند، ایفای نقش کرد.

مشهورترین نقش او، صدای برده در آینه جادویی در انیمیشن سفیدبرفی و هفت کوتوله (۱۹۳۷) ساخته والت دیزنی بود. اولسن همچنین صدای فرشته ارشد را در چه زندگی شگفت‌انگیزی بر عهده داشت.

اولسن از اعضای فعال کلیسای LDS و معلم جوانان در حوزه هول‌وود بود. او همچنین چندین سال کارگردان نمایش پیاده‌روی هالیوود بود.