الین می

الین ایوا می (با نام اصلی برلین؛ زاده ۲۱ آوریل ۱۹۳۲) بازیگر، کمدین، نویسنده و کارگردان آمریکایی است. او نخستین بار در دهه ۱۹۵۰ به دلیل اجرای برنامه‌های کمدی بداهه خود به همراه میک نیکولز به شهرت رسید، پیش از آنکه مسیر شغلی خود را تغییر دهد و با نویسندگی و کارگردانی چندین فیلم تحسین‌شده، همواره از کلیشه‌ها فراتر رود. او جوایز متعددی از جمله جایزه بفتا، جایزه گرمی و جایزه تونی دریافت کرده است. او در سال ۲۰۱۳ با نشان ملی هنر از سوی رئیس‌جمهور باراک اوباما و در سال ۲۰۲۲ با جایزه اسکار افتخاری مورد تجلیل قرار گرفت.

در سال ۱۹۵۵، می به شیکاگو نقل مکان کرد و از اعضای مؤسس کامپس پلیرز، یک گروه تئاتر بداهه، شد. او کار با نیکولز را آغاز کرد و در سال ۱۹۵۷، هر دو گروه را ترک کردند تا اجرای صحنه‌ای خود را با نام نیکولز و می تشکیل دهند. آن‌ها در نیویورک، هر شب در کلوپ‌های گرینویچ ویلج در کنار جوان ریورز و وودی آلن و همچنین در صحنه برادوی اجرا می‌کردند. آن‌ها همچنین حضورهای منظمی در برنامه‌های تلویزیونی و رادیویی داشتند. آن‌ها چندین آلبوم کمدی منتشر کردند و چهار بار نامزد جایزه گرمی شدند که در سال ۱۹۶۲ برای بهترین آلبوم کمدی با آلبوم «یک شب با میک نیکولز و الین می» برنده شدند. همکاری آن‌ها در مستند پی‌بی‌اس با عنوان نیکولز و می: برداشت دوم (۱۹۹۶) به تصویر کشیده شده است.

می به ندرت در فیلم‌هایی از جمله لو، وارد خندیدن (هر دو در سال ۱۹۶۷)، سوئیت کالیفرنیا (۱۹۷۸) و دزدهای خرده‌پا (۲۰۰۰) بازی کرد. او با کارگردانی کمدی سیاه و اسکروبال «برگ نو» در سال ۱۹۷۱، نخستین کارگردان زن پس از آیدا لوپینو شد که قرارداد هالیوودی بست. او با آزمودن ژانرهای مختلف، کمدی عاشقانه و تاریک کودک دل‌شکسته (۱۹۷۲)، فیلم گانگستری مایکی و نیکی (۱۹۷۶) و کمدی ماجراجویانه ایشتر (۱۹۸۷) را کارگردانی کرد. می بعدها با نوشتن فیلم‌نامه‌های فیلم منتظر آسمان می‌تواند (۱۹۷۸) اثر وارن بیتی، و فیلم‌های قفس پرنده (۱۹۹۶) و رنگ‌های اصلی (۱۹۹۸) ساخته میک نیکولز، مورد تحسین قرار گرفت. هر دو فیلم منتظر آسمان می‌تواند و رنگ‌های اصلی برای او نامزدی جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه اقتباسی را به ارمغان آوردند، در حالی که فیلم دوم جایزه بفتا برای بهترین فیلم‌نامه اقتباسی را برای او به همراه داشت.

می با بازگشت به بازیگری در سریال بحران در شش صحنه (۲۰۱۶) ساخته وودی آلن در آمازون پرایم و حضور در بازسازی نمایشنامه گالری ویورلی (۲۰۱۸) نوشته کنت لونرگان در برادوی، دوباره به صحنه آمد که مورد دوم جایزه تونی بهترین بازیگر نقش اول زن در نمایشنامه را برای او به ارمغان آورد. این پیروزی می را به دومین بازیگر مسن پس از لوئیس اسمیت تبدیل کرد که جایزه تونی برای بازیگری دریافت می‌کند. در سال ۲۰۲۲، آکادمی هنرهای سینمایی و علمی اسکار، جایزه اسکار افتخاری را به دلیل «رویکرد جسورانه و سازش‌ناپذیر به فیلمسازی به عنوان نویسنده، کارگردان و بازیگر» به می اهدا کرد.