باربارا استرایسند

باربارا جوآن «باربارا» استرایسند (زاده ۲۴ آوریل ۱۹۴۲)، خواننده، بازیگر و کارگردان آمریکایی است. او با فعالیتی که بیش از شش دهه استمرار داشته، در چندین حوزه سرگرمی به موفقیت دست یافته و در میان معدود هنرمندانی است که جایزه امی، گرمی، اسکار و تونی (EGOT) را دریافت کرده‌اند.

او با فروش بیش از ۱۵۰ میلیون نسخه از آثار موسیقی خود در سراسر جهان، یکی از پرفروش‌ترین هنرمندان ضبط موسیقی در تمام دوران‌هاست. طبق اعلام انجمن صنعت ضبط موسیقی آمریکا (RIAA)، او با فروش ۶۸.۵ میلیون نسخه از آلبوم‌های تاییدشده، دومین هنرمند زن پرفروش در ایالات متحده محسوب می‌شود. بیلبورد او را به عنوان بزرگ‌ترین هنرمند زن در جدول بیلبورد ۲۰۰ و برترین هنرمند زن در سبک بزرگسال معاصر در تمام دوران‌ها رتبه‌بندی کرده است. افتخارات او شامل دو جایزه اسکار، ۱۰ جایزه گرمی از جمله جایزه دستاورد مادام‌العمر گرمی و جایزه افسانه‌ای گرمی، پنج جایزه امی، چهار جایزه پی‌بادی، مدال آزادی ریاست‌جمهوری و نه جایزه گلدن گلوب است.

او فعالیت خود را در اوایل دهه ۱۹۶۰ با اجرا در کلوپ‌های شبانه و تئاترهای برادوی آغاز کرد. او پس از حضور به عنوان مهمان در برنامه‌های مختلف تلویزیونی، با شرکت کلمبیا ریکوردز قرارداد بست؛ او پافشاری کرد که کنترل هنری کامل را در اختیار داشته باشد و در عوض حقوق کمتری را پذیرفت؛ توافقی که در طول دوران حرفه‌ای‌اش ادامه یافت و او اولین آلبوم خود یعنی «آلبوم باربارا استرایسند» (۱۹۶۳) را منتشر کرد که جایزه گرمی بهترین آلبوم سال را از آن خود کرد.

او در طول دوران فعالیت موسیقی خود، با ۱۱ آلبوم از جمله «مردم» (۱۹۶۴)، «آن‌گونه که بودیم» (۱۹۷۴)، «گناهکار» (۱۹۸۰) و «آلبوم برادوی» (۱۹۸۵) در صدر جدول بیلبورد ۲۰۰ آمریکا قرار گرفته است که این یک رکورد برای زنان محسوب می‌شود. او همچنین با پنج تک‌آهنگ شماره یک در جدول هات ۱۰۰ بیلبورد آمریکا شامل «آن‌گونه که بودیم»، «همیشه سبز»، «تو برای من گل نمی‌آوری»، «دیگر اشکی نیست (کافی است)» و «زن عاشق» به موفقیت رسید.

او پس از موفقیت‌های تثبیت‌شده در زمینه موسیقی در دهه ۱۹۶۰، در اواخر این دهه وارد دنیای سینما شد. او در فیلم تحسین‌شده «دختر خنده‌دار» (۱۹۶۸) بازی کرد که برای آن جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن را از آن خود کرد. شهرت بیشتر او با فیلم‌هایی از جمله موزیکال پرزرق‌وبرق «سلام، دالی!» (۱۹۶۹)، کمدی اسکروبال «چه خبر، دکتر؟» (۱۹۷۲) و درام عاشقانه «آن‌گونه که بودیم» (۱۹۷۳) ادامه یافت. او دومین جایزه اسکار خود را برای نوشتن تم عاشقانه فیلم «زاده شدن یک ستاره» (۱۹۷۶) دریافت کرد و نخستین زنی شد که برای آهنگسازی مورد تجلیل قرار می‌گیرد.

با اکران فیلم «ینتل» (۱۹۸۳)، او به اولین زنی تبدیل شد که نویسندگی، تهیه‌کنندگی، کارگردانی و بازیگری یک فیلم بزرگ استودیویی را بر عهده داشت. این فیلم جایزه اسکار بهترین موسیقی متن و گلدن گلوب بهترین فیلم موزیکال را کسب کرد. او همچنین جایزه گلدن گلوب بهترین کارگردانی را دریافت کرد و اولین زن (و برای ۳۷ سال تنها زن) شد که برنده این جایزه می‌شود. او بعدها فیلم‌های «شاهزاده اقیانوس‌ها» (۱۹۹۱) و «آینه دو چهره دارد» (۱۹۹۶) را کارگردانی کرد.