والتر برنشتاین

در فوریه ۱۹۴۱، برنشتاین به ارتش ایالات متحده فراخوانده شد. او که در نهایت به درجه گروهبان رسید، بیشتر دوران جنگ جهانی دوم را به عنوان خبرنگار در کادر روزنامه ارتش، یعنی «یانک»، گذراند و گزارش‌های خود را از ایران، فلسطین، مصر، شمال آفریقا، سیسیل و یوگسلاوی ارسال می‌کرد. او تجربیات خود در فلسطین را در مقاله‌ای با عنوان «جنگ و فلسطین» نوشت.

برنشتاین مقالات و داستان‌های متعددی را بر اساس تجربیات خود در ارتش نوشت که بسیاری از آن‌ها در ابتدا در مجله نیویورکر منتشر شدند. این آثار در نخستین کتاب او با عنوان «سرت را پایین نگه دار»، که در سال ۱۹۴۵ منتشر شد، گردآوری شدند.

برنشتاین نخستین بار در سال ۱۹۴۷، با قراردادی ده هفته‌ای با رابرت راسنِ نویسنده، تهیه‌کننده و کارگردان در شرکت کلمبیا پیکچرز، به هالیوود آمد. پس از آن دوره، او مدتی برای هارولد هکت تهیه‌کننده کار کرد که منجر به اولین اعتبار سینمایی او شد؛ اعتباری که به همراه بن مادو برای اقتباس آن‌ها از رمان جرالد باتلر با عنوان «خون را از دستانم پاک کن» برای فیلم سال ۱۹۴۸ یونیورسال، به نام آن‌ها ثبت شد. او متعاقباً به نیویورک بازگشت، جایی که به نوشتن برای نیویورکر و مجلات دیگر ادامه داد و در نهایت در روزهای نخست تلویزیون زنده، به عنوان فیلمنامه‌نویس مشغول به کار شد. در سال ۱۹۵۰، به دلیل وابستگی‌های سیاسی متعدد چپ‌گرایانه و فعالیت‌های مرتبط، نام او در نشریه بدنام رد چَنلز ظاهر شد و در نتیجه، او با لیست سیاه مواجه گشت. با این حال، او در طول دهه ۱۹۵۰ موفق شد به نوشتن برای تلویزیون، هم تحت نام‌های مستعار و هم از طریق استفاده از «نمایندگان» (افراد غیرلیست‌سیاه که اجازه می‌دادند نامشان در آثار او ظاهر شود)، ادامه دهد. به این ترتیب، او در چندین برنامه تلویزیونی برجسته آن دوران، از جمله سریال مستند-درام خبری سی‌بی‌اس به نام خطر، سریال یو آر دِر و سریال معمایی سرهنگ مارچ از اسکاتلند یارد مشارکت داشت. (در برخی منابع به اشتباه آمده است که قرار گرفتن برنشتاین در لیست سیاه ناشی از شهادت «نامناسب» او در برابر کمیته فعالیت‌های غیرآمریکایی در سال ۱۹۵۱ بوده است، اما در واقع او تا اواخر دهه ۱۹۵۰ توسط کمیته احضار نشد و هرگز شهادت نداد.)

دوران فیلمنامه‌نویسی او پس از خروج از لیست سیاه، زمانی با فیلمنامه نوشتن برای فیلم سال ۱۹۵۹ سوفیا لورن با عنوان آن نوع زن، توسط کارگردان سیدنی لومت دوباره رونق گرفت. از آن پس، برنشتاین توانست به طور آشکار روی فیلم‌هایی مانند پاریس بلوز (۱۹۶۱) و فیل‌سِیف (۱۹۶۴) کار کند. او همچنین بدون دریافت اعتبار، در فیلمنامه‌های هفت دلاور (۱۹۶۰) و قطار (۱۹۶۴) مشارکت داشت و یکی از چندین نویسنده‌ای بود که روی فیلمنامه اثر بدشانسِ چیزی باید بدهیم، که در زمان مرگ ستاره‌اش، مارلین مونرو، در سال ۱۹۶۲ ناتمام ماند، کار کرد.