جیمز دونالد

جیمز دونالد (۱۸ مه ۱۹۱۷ - ۳ اوت ۱۹۹۳) بازیگر اسکاتلندی بود. او که قدبلند و لاغراندیش بود، در ایفای نقش شخصیت‌های مقتدر مانند افسران نظامی، پزشکان یا دانشمندان تخصص داشت. دونالد در ابردین متولد شد و پس از تحصیل در مدرسه راسال در سواحل فیلد لنکاشایر، اولین حضور حرفه‌ای خود را در صحنه تئاتر در اواخر دهه ۱۹۳۰ تجربه کرد. او در طول جنگ جهانی دوم در نقش‌های فرعی در آثار کلاسیک تبلیغاتی نظیر در حالی که ما خدمت می‌کنیم (۱۹۴۲)، آیا روز خوبی بود؟ (۱۹۴۲) و راه پیش رو (۱۹۴۴) ظاهر شد و در نسخه سینمایی سال ۱۹۵۲ کتاب اوراق پیک‌ویک، نقش آقای وینکل را بازی کرد. با این حال، نقش‌های اصلی تا فیلم اشتیاق به زندگی (۱۹۵۶) که در آن نقش تئو ون‌گوگ را بازی کرد، از او گریزان بود. فعالیت‌های تئاتر او شامل خنده حاضر (۱۹۴۳) اثر نوئل کاوارد بود که خود کاوارد در آن ستارگی بود، و همچنین عقاب با دو سر (۱۹۴۷)، هرگز نمی‌توانی بگویی (۱۹۴۸) و وارثه (۱۹۴۹) با بازی رالف ریچاردسون، پگی اشکرافت و دونالد سیندن. او در فیلم پل رودخانه‌ی کووای (۱۹۵۷) نقش نمادین سرلشکر کلیپتون را بازی کرد؛ پزشکی که تردیدهای جدی خود را در مورد سلامت عقل تلاش‌های سرهنگ نیکلسون (الک گینس) برای ساختن پل به‌منظور تحقیر اسیران ژاپنی ابراز می‌کند. آخرین کلمات او این است: «جنون! جنون!» او همچنین نقش گروهبان رامزی، افسر ارشد بریتانیایی در فرار بزرگ (۱۹۶۳) و نقش‌های مکمل در دیگر فیلم‌های برجسته در بریتانیا و ایالات متحده از جمله وایکینگ‌ها (۱۹۵۸)، پادشاه موش‌ها (۱۹۶۵)، سایه‌ای غول‌آسا بینداز (۱۹۶۶) و کواترماس و گودال (۱۹۶۷) را ایفا کرد. دونالد در اقتباس تلویزیونی سال ۱۹۶۰ از کتاب قلعه اثر ای. جی. کرونین ایفای نقش اصلی کرد و علاوه بر صحنه، به‌طور منظم در بسیاری از درام‌های تلویزیونی دیگر در بریتانیا و ایالات متحده ظاهر شد. در سال ۱۹۶۱، او در تولید نمایشنامه ویکتوریا رجینا اثر لورنس هاوسمن برای هال‌مارک هال آو فیم، نقش شاهزاده آلبرت را در مقابل جولِی هریس در نقش ملکه ویکتوریا بازی کرد.