استیو مک‌کوئین

ترنس استیون «استیو» مک‌کوئین (۲۴ مارس ۱۹۳۰ – ۷ نوامبر ۱۹۸۰) بازیگر آمریکایی بود. شخصیت ضدقهرمان او که در اوج فرهنگ متضاد در دهه ۱۹۶۰ مورد تأکید قرار گرفت، او را به تهیه‌کننده پرفروش فیلم‌هایش در اواخر دهه ۱۹۵۰، دهه ۱۹۶۰ و دهه ۱۹۷۰ تبدیل کرد. او لقب «پادشاه خونسردی» را داشت و در مسابقات اتومبیل‌رانی از نام مستعار هاروی ماشمن استفاده می‌کرد.

مک‌کوئین برای نقش‌آفرینی در فیلم شن‌های دریا (۱۹۶۶) نامزد دریافت جایزه اسکار شد. از دیگر فیلم‌های محبوب او می‌توان به عشق با غریبه مناسب (۱۹۶۳)، جوان سینسیناتی (۱۹۶۵)، نوادا اسمیت (۱۹۶۶)، ماجرای توماس کران (۱۹۶۸)، بولیت (۱۹۶۸)، لمان (۱۹۷۱)، فرار (۱۹۷۲) و پاپیون (۱۹۷۳) اشاره کرد. علاوه بر این، او در فیلم‌های گروهی و پربازیگر هفت دلاور (۱۹۶۰)، فرار بزرگ (۱۹۶۳) و کوهستان آتش (۱۹۷۴) بازی کرده است.

در سال ۱۹۷۴، مک‌کوئین به پردرآمدترین ستاره سینمای جهان تبدیل شد، هرچند تا چهار سال دیگر در فیلمی بازی نکرد. او با کارگردانان و تهیه‌کنندگان برخورد تندی داشت، اما محبوبیتش باعث می‌شد تقاضای زیادی برای او وجود داشته باشد و او را قادر می‌ساخت تا بالاترین دستمزدها را مطالبه کند.