گابریله فرزتی

گابریله فرزتی (با نام اصلی پاسکواله فرزتی؛ زاده ۱۷ مارس ۱۹۲۵ – ۲ دسامبر ۲۰۱۵) بازیگر ایتالیایی بود که بیش از ۱۶۰ اثر در سینما، تلویزیون و تئاتر در کارنامه‌ی خود داشت. دوران اوج فعالیت حرفه‌ای او در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ میلادی بود.

اولین نقش اصلی فرزتی در فیلم «لو زاپاتوره» (۱۹۵۰) بود. او نقش پوچینی را دو بار در فیلم‌های «پوچینی» (۱۹۵۳) و «کازا ریکوردی» (۱۹۵۴) ایفا کرد. او با ایفای نقش یک خوشگذران بی‌قرار در فیلم بحث‌برانگیز «ماجرا» (۱۹۶۰) ساخته میکلآنژلو آنتونیونی، به شهرت بین‌المللی رسید. او پس از مجموعه‌ای از بازی‌های عاشقانه، در ایتالیا به عنوان بازیگر نقش اصلیِ باوقار، جذاب و تا حدی اشرافی شناخته شد.

فرزتی در حماسه‌ی کتاب مقدس «کتاب مقدس: در آغاز...» (۱۹۶۶) ساخته جان هیوستون، نقش لوت را بازی کرد و در فیلم «یک بار در غرب» (۱۹۶۸) ساخته سرجیو لئونه، نقش مورتون، غول صنعت راه‌آهن را ایفا نمود. شاید شناخته‌شده‌ترین نقش او در سطح بین‌المللی، نقش مارک آنژ در فیلم جیمز باند «سرویس مخفی اعلیحضرت» (۱۹۶۹) باشد، هرچند صدای او توسط بازیگر بریتانیایی، دیوید د کیزر، دوبله شد. او شاید برای مخاطبان غیرمعمول، با نقش هانس، روان‌پزشک در فیلم «پیشخدمت شب» (۱۹۷۴) ساخته لیلیانا کاوانی، بیشتر شناخته شده باشد. در دهه ۱۹۷۰، او در تعداد قابل‌توجهی از فیلم‌های جنایی، اغلب در نقش بازرس، ظاهر شد.

او در فیلم‌های «جولیا و جولیا»، در مقابل لارنس اولیویه در «اینچون» (۱۹۸۲) و فیلم کالت «اولین قهرمان اکشن» حضور داشت. در اواخر دوران حرفه‌ای خود، او نقش نونو را در سریال تلویزیونی «یک خانواده فوق‌العاده» ایفا کرد و همچنین در فیلم «من عاشق هستم» (۲۰۰۹) ساخته لوکا گوادانینو ظاهر شد.

فرزتی در ۲ دسامبر ۲۰۱۵ در سن ۹۰ سالگی درگذشت.