پائولو استوپا

پائولو استوپا (۶ ژوئن ۱۹۰۶ – ۱ مه ۱۹۸۸) بازیگر و دوبلور ایتالیایی بود.

او که در رم زاده شد، فعالیت خود را در سال ۱۹۲۷ به‌عنوان بازیگر تئاتر در تئاتری در رم آغاز کرد و در سال ۱۹۳۲ بازیگری در فیلم‌ها را شروع نمود. به‌عنوان یک بازیگر تئاتر، مشهورترین آثار او مربوط به دوران پس از جنگ جهانی دوم است؛ یعنی زمانی که با کارگردان، لوتشینو ویسکونتی، آشنا شد: این دو نفر، به‌همراه همسر استوپا، ریینا مورلی که خود بازیگر بود، تثلیثی را تشکیل دادند که اقتباس‌هایشان از آثار نویسندگانی چون چخوف، شکسپیر و گلدونی بسیار مورد تحسین قرار گرفت.

او اولین حضور تلویزیونی خود را در سال ۱۹۶۰ با سریال درام «زندگی با پدر و مادر» تجربه کرد و در دهه ۱۹۷۰، به‌ویژه با اقتباس از رمان‌های جنایی نوشته فریدریش دورنمت (قاضی و جلاد و مظنون) و آگوستو دآنجلیس، به اوج محبوبیت رسید.

استوپا به‌عنوان بازیگر سینما، بین سال‌های ۱۹۳۲ تا بازنشستگی‌اش در سال ۱۹۸۳، در حدود ۱۹۴ فیلم ظاهر شد: از جمله فیلم‌های کلاسیک و پرطرفداری که در آن‌ها بازی کرده است می‌توان به «معجزه در میلان» (۱۹۵۱)، «روکو و برادرانش» (۱۹۶۰)، «زنده باد ایتالیا!» (۱۹۶۱)، «گاتوپاردو» (۱۹۶۲)، «مادربزرگ» (۱۹۶۸) و «دوستان من: قسمت دوم» (۱۹۸۲) اشاره کرد. او همچنین نقشی در فیلم حماسی سرجیو لئونه، «روزی در غرب» (۱۹۶۸) داشت و در فیلم «بکت» (۱۹۶۴) نیز نقش کوتاهی ایفا کرد.

استوپا همچنین دوبلور مشهور فیلم‌ها به زبان ایتالیایی بود. او این فعالیت را در دهه ۱۹۳۰ به‌عنوان دوبلور فرد آستر آغاز کرد. از دیگر بازیگرانی که او دوبله کرد می‌توان به ریچارد ویدمارک، کرک داگلاس و پل مونی اشاره کرد.