کتی اودانل

کتی اودانل (۶ ژوئیه ۱۹۲۳ – ۱۱ آوریل ۱۹۷۰) بازیگر آمریکایی بود که بیشتر به دلیل نقش‌های متعددش در فیلم‌های فیلم‌نوآر شناخته می‌شد.

اودانل در حالی که با قرارداد ساموئل گلدوین همکاری می‌کرد، اولین حضور خود را در نقش یک سیاهی‌لشکر در باشگاه شب در فیلم «مرد شگفت‌انگیز» (۱۹۴۵) تجربه کرد که نامش در تیتراژ ذکر نشد. اولین نقش مهم او در فیلم «بهترین سال‌های زندگی ما» (۱۹۴۶) بود که نقش ویلما کمرون، معشوقه دوران دبیرستانِ هومر پریس (بازیگر نقش هومر پریس که از قطع عضو دو دست و پای خود رنج می‌برد و کهکشان هارولد راسل، که از کهنه‌سربازان قطع عضو جنگ جهانی دوم بود، این نقش را ایفا کرد، بود) را بازی کرد.

او برای بازی در یکی از ماندگارترین فیلم‌هایش، یعنی «آن‌ها شب‌ها زندگی می‌کنند» (۱۹۴۹) به شرکت آرکیو (RKO) قرض داده شد؛ فیلمی با بازی فالری گرینجر که به‌طور گسترده یک اثر کلاسیک در سبک نوآر محسوب می‌شود و در فهرست ده فیلم برتر نوآر گاردین قرار دارد. کارگردانی این فیلم بر عهده نیکولاس ری بود. این دو بازیگر بعداً در فیلم دیگری به نام «خیابان جانبی» (۱۹۵۰) دوباره با هم همکاری کردند.

اودانل بعدها در فیلم «داستان مینور» (همچنین محصول ۱۹۵۰) در نقش جودی مینور و همچنین در فیلم «داستان کارآگاه» (۱۹۵۱) نقش‌های مکمل ایفا کرد. او در فیلم وسترن «مرد لارامی» (۱۹۵۵) در نقش باربارا واگومان، معشوقه شخصیت جیمز استوارت، ظاهر شد. آخرین نقش سینمایی او نقش تیرزا، خواهر شخصیت اصلی در فیلم «بن هور» (۱۹۵۹) ساخته ویلیام وایلر بود که برنده جایزه اسکار بهترین فیلم شد.

در دهه ۱۹۶۰، او در سریال‌های تلویزیونی حضور داشت و بیشتر نقش‌های گذرا در سریال‌هایی چون «پری میسون»، «شورشی» و «مرد بدون تفنگ» را ایفا کرد. آخرین حضور او در مقابل دوربین در سال ۱۹۶۴ در یکی از قسمت‌های سریال «بونانزا» بود.