رالف ترومن

رالف ترومن، بازیگر نقش‌های مکمل پیشکسوت بریتانیایی، از پیشگامان بازیگری رادیویی بود و در طول دوران حرفه‌ای خود در بیش از ۵۰۰۰ برنامه پخش‌شده حضور داشت. او که در آغاز قرن در لندن متولد شد، دوران فعالیت سینمایی او قابل ستایش بود، اما نسبت به فعالیت‌های گویندگی‌اش در امواج رادیویی، کمتر قابل حسد بود. او که در اصل از بازیگران تئاتر بود، درست پس از پایان اجرای نمایش «یوسف ساس» در سال ۱۹۳۰، مستقیماً به سینما آمد و اولین حضور بدون ذکر نام خود را در فیلم ابتدایی دوران سورئالِ صدا‌دار، «خداحافظی با عشق» (۱۹۳۱) تجربه کرد. او در طول دهه ۱۹۳۰ به‌طور مستمر در فیلم‌های درجه «بی» از جمله «ناوس‌ها» (۱۹۳۱)، «اونکه عموی من است» (۱۹۳۵)، «پسر» (۱۹۳۵)، «آقای کوهن قدم می‌زند» (۱۹۳۵)، «زیر ردای سرخ» (۱۹۳۷) و «شام در ریتز» (۱۹۳۷) حضور داشت. در دهه ۱۹۴۰، این بازیگر با کچلی متمایز و بینی قلاب‌مانند، در فیلم‌های مهم‌تری همچون نقش مونک در اثر درخشان شکسپیری لورنس اولیویه، یعنی «هنری پنجم» (۱۹۴۴)، نقش‌آفرینی کرد. ترومن که برای فضای آثار تاریخی گزینه‌ای طبیعی بود، نقش شرورانه مونک در «اولیور توئیست» (۱۹۴۸) را بازی کرد و در تولیدات عظیم «کریستف کلمب» (۱۹۴۹) و «جزیره گنج» (۱۹۵۰) حضور داشت؛ او در فیلم اخیر با اجرای شخصیت جورج مری، نقشی دزد دریاییِ پخته و اغراق‌آمیز، رقیبی جدی برای بازی پرشور رابرت نیوتون شد. او که با همکار رادیویی‌اش الیس پاول ازدواج کرده بود، در سال‌های بعد بیشتر به خاطر ایفای نقش مردان با رتبه یا مقام بالا (لردها، کاپیتان‌ها، دریاسالارها، حکمران‌ها و غیره) شناخته می‌شد. او پس از حضور در دو حماسه تاریخی پایانی، یعنی «نیکلاس و الکساندرا» (۱۹۷۱) و «لیدی کارولین لمب» (۱۹۷۲)، بازنشسته شد و چند سال بعد درگذشت.