نانسی ریگان

نانسی دیویس ریگان (با نام اصلی آن فرانسیس رابینز؛ زاده ۶ جولای ۱۹۲۱ – ۶ مارس ۲۰۱۶) بازیگر فیلم آمریکایی و همسر رونالد ریگان، چهلمین رئیس‌جمهور ایالات متحده بود. او از سال ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۹ به عنوان بانوی اول ایالات متحده خدمت کرد. دوران فعالیت سینمایی دیویس با نقش‌های مکمل کوچک در دو فیلمی که در سال ۱۹۴۹ اکران شدند، یعنی «دکتر و دختر» با حضور گلن فورد و «شرق، غرب» با بازی باربارا استن‌ویک، آغاز شد. او در فیلم نوآر «سایه روی دیوار» (۱۹۵۰) با بازی آن ساترن و زکری اسکات، نقش یک روان‌پزشک کودک را ایفا کرد؛ اجرای او توسط ای. اچ. ویلر، منتقد نیویورک تایمز، «زیبا و متقاعدکننده» توصیف شد. او در فیلم «صدای بعدی که می‌شنوید...» محصول ۱۹۵۰ نیز بازی کرد و نقش خانه‌دار بارداری را ایفا کرد که صدای خدا را از رادیو می‌شنود. بوسلی کراتر، منتقد پرنفوذ نیویورک تایمز نوشت: «نانسی دیویس [در نقش] یک همسر ملایم، ساده و با درک، دلنشین است.» در سال ۱۹۵۱، دیویس در فیلم «شب تا صبح»، موردعلاقه‌ترین نقش سینمایی او که مطالعه‌ای درباره سوگواری با بازی ری میلند بود، ظاهر شد. کراتر گفت که دیویس «در نقش نامزد خود که خودش هم بیوه شده و تنهاییِ سوگ را می‌داند، خوب عمل می‌کند»، در حالی که منتقد برجسته دیگر، ریچارد ال. کو از واشینگتن پوست، گفت دیویس «در نقش بیوه با درک، باشکوه است.» ام‌جی‌ام در سال ۱۹۵۲ قرارداد دیویس را فسخ کرد؛ او به دنبال طیف وسیع‌تری از نقش‌ها بود، اما در همان سال با ریگان ازدواج کرد، نام حرفه‌ای خود را همان دیویس حفظ کرد و اولین فرزندش را به دنیا آورد. او اندکی بعد در فیلم علمی-تخیلی «مغز دونوان» (۱۹۵۳) ستاره شد؛ کراتر گفت که دیویس در نقش «همسر درمانده و گیجِ» دانشمندی که تسخیر شده است، در فیلمی که «کاملاً احمقانه» بود، «در میان تمام این‌ها با سردرگمی محض پیش می‌رفت». او در یکی از دو فیلم آخر خود، «گربه‌های جهنمی نیروی دریایی» (۱۹۵۷)، نقش پرستار ستوان هلن بلر را بازی کرد و تنها یک بار در فیلمی در کنار همسرش ظاهر شد که در آن، طبق گفته یک منتقد، نقش «خانه‌داری را بازی می‌کرد که صرفاً برای همراهی آمده بود». با این حال، منتقد دیگری اظهار داشت که دیویس نقش خود را رضایت‌بخش ایفا می‌کند و «با آنچه در اختیار دارد، خوب عمل می‌کند».

گری ویلز، نویسنده، گفته است که توانایی‌های دیویس به عنوان یک بازیگر عموماً کمتر از آنچه بود ارزیابی شده است، زیرا نقش محدود او در «گربه‌های جهنمی نیروی دریایی» پربیننده‌ترین اجرای او بود. علاوه بر این، دیویس اهداف هالیوودی خود را کوچک جلوه می‌داد: مطالب تبلیغاتی ام‌جی‌ام در سال ۱۹۴۹ می‌گفت که «بزرگ‌ترین آرزوی» او داشتن یک «ازدواج موفق و شاد» است؛ دهه‌ها بعد، در سال ۱۹۷۵، او گفت: «من هرگز واقعاً یک زن حرفه‌ای نبودم، اما [فقط به این دلیل حرفه‌ای شدم که] مردی را که می‌خواستم با او ازدواج کنم پیدا نکرده بودم. نمی‌توانستم بیکار بنشینم، بنابراین بازیگر شدم.» با این حال، لو کانون، زندگی‌نامه‌نویس رونالد ریگان، او را بازیگری «قابل اعتماد» و «استوار» توصیف کرد که در بازی در کنار بازیگران شناخته‌شده‌تر، توانایی خود را نشان می‌داد. پس از آخرین فیلم او، «فرود ناگهانی» (۱۹۵۸)، دیویس برای مدت کوتاهی به عنوان ستاره مهمان در درام‌های تلویزیونی ظاهر شد، مانند قسمت «سایه بلند» (۱۹۶۱) از مجموعه «تئاتر زین گری» که در آن مقابل رونالد ریگان بازی کرد، و همچنین در «واگون ترین» و «مرد بلند»، تا اینکه در سال ۱۹۶۲ از بازیگری بازنشسته شد.