سال ویسکوسو

تعهد سال ویسکوسو به هنر بازیگری را می‌توان به یک شب خاص در سال ۱۹۶۷ نسبت داد. او که دانشجوی سال اول کالج بود، به‌طور اتفاقی با نمایشنامه تلویزیونی «آخرین جنگ اولی وینتر» (۱۹۶۷) اثر رونالد ریبمن در سی‌بی‌اس پلی‌هاوس برخورد کرد و آن‌قدر تحت تأثیر اجرای ایوان دیکسون در نقش اصلی که برنده‌ی جایزه امی شده بود قرار گرفت که درست روز بعد وارد دپارتمان نمایش شد و بعدها توضیح داد: «احساس کردم که آنجا خانواده‌ام را پیدا کرده‌ام.» او مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه کالیفرنیا در دیویس دریافت کرد و سپس در مدرسه هنرهای دانشگاه نیویورک نزد المپیا دوکاکیس به تحصیل پرداخت و از آنجا با مدرک کارشناسی ارشد فارغ‌التحصیل شد.

فرصت‌ها به‌سرعت از راه رسیدند و سال اولین حضور سینمایی خود را در فیلم کلاسیک «ربودن پلهام یک دو سه» (۱۹۷۴) رقم زد. آشنایی با برت متکالف، تهیه‌کننده همکار سریال نمادین «ام‌اِی‌اِس اچ» (۱۹۷۲)، منجر به انتقال او به لس‌آنجلس شد و طولی نکشید که سال یکی از بازیگران ثابت کمدی موقعیت شبکه ان‌بی‌سی در سریال «مونتوفوسکوس» (۱۹۷۵) شد. او در سریال «ام‌اِی‌اِس اچ» (۱۹۷۲) گوینده بلندگوی پشت صحنه (و همچنین نقش‌های مختلف دیگر) بود؛ در فیلم «عالی‌ترین عاشق جهان» (۱۹۷۷) اثر جین وایلدر که ادای احترامی به هالیوود دهه ۱۹۲۰ بود، ظاهر شد؛ در فیلم «سه زن» (۱۹۷۷) ساخته رابرت آلتمن به بداهه پردازی پرداخت و در سریال محبوب «بارنی میلر» (۱۹۷۵) نقش‌های متعددی را بازی کرد (که یکی از آن‌ها را خالق سریال، دنی آرنولد، مخصوص او نوشته بود).

او همچنین در سریال «صابون» (۱۹۷۷) ساخته سوزان هریس که مجله تایم آن را به‌عنوان یکی از «۱۰۰ سریال تلویزیونی برتر تمام دوران» رتبه‌بندی کرده است، حضور داشت. شخصیت پدر تیموتی فلوتسکی که با چالش‌های شغلی روبرو بود (و بازنمایی سریال از یکی از اولین شخصیت‌های آشکارا همجنس‌گرا در تلویزیون شبکه عمومی)، جنجال فوری ایجاد کرد که ۱۹ میلیون بیننده را به قسمت نخست سریال کشاند. مدتی کوتاه پس از آن، سال همکاری حرفه‌ای خود را با گروه هنری بنکرافت/بروکز آغاز کرد؛ او ابتدا در فیلم «چاق و چله» (۱۹۸۰) ساخته آن بنکرافت و سپس در فیلم «توپ‌های فضایی» (۱۹۸۷) ساخته مل بروک ظاهر شد که درباره آن گفته است: «من هنوز هم نسبت به هر کار دیگری که انجام داده‌ام، توجه بیشتری از آن پروژه دریافت می‌کنم!»