گدی لی

او بیش از هر چیز به عنوان خواننده، نوازنده بیس و نوازنده کیبورد گروه راک راش شناخته می‌شود؛ گروهی که نیل پیرت نوازنده درام و الکس لایفیسون گیتاریست آن هستند. راش موفق‌ترین گروه موسیقی کانادایی در تاریخ است و پس از بیتلز و رولینگ استونز، سومین گروه با بیشترین فروش متوالی رکوردهای طلایی و پلاتینیوم (آمریکا) و ویدئوها محسوب می‌شود. توانایی خیره‌کننده گدی لی در نوازندگی بیس، برای او شهرتی مشابه هم‌گروهی‌هایش به ارمغان آورده است. هر سه آن‌ها این تمایز را دارند که در میان پرآثارترین و تأثیرگذارترین استادان در حرفه خود قرار می‌گیرند. گدی لی در زمینه تولید و اجرای موسیقی خود، ذاتاً فردی بسیار موفق و فراتر از حد انتظار عمل می‌کند. او به همان اندازه که برای توانایی جادوگرانه نوازندگی بیس‌اش شناخته شده، برای مدیریت جادوییِ هم‌زمانِ نواختن بیس، آواز خواندن، نواختن کیبورد و اجرای موسیقی‌های پیش‌ضبط‌شده‌ی خود در اجراهای زنده، در حالی که اشتیاق همیشگی‌اش را به عنوان «چهره اصلی» راش حفظ می‌کند، مشهور است. گدی در گذشته این تمایز بحث‌برانگیز را داشت که صدای خوانندگی زیر و پرقدرتی داشت که تا حدی غیرطبیعی به نظر می‌رسید. این صدا در طول دوران حرفه‌ای گدی تکامل یافت و به صدایی تبدیل شد که فراتر از دنبال‌کنندگان اصلی سبک هارد راکِ راش، به طور گسترده‌تر پذیرفته شده است و به‌ویژه در آلبوم‌های اخیر راش، مانند «واپر تریلز» (۲۰۰۲) و آلبوم تک‌نوازی صیقل‌یافته‌ی گدی در سال ۲۰۰۰، یعنی «مای فِیوریت هدکِیک»، می‌درخشد. پس از طولانی‌ترین وقفه در ضبط و تورهایشان، یک تور بسیار موفق در سال ۲۰۰۲، راش را در میان انتظار بسیار طرفداران، به ایالات متحده، کانادا و مکزیک بازگرداند. راش تور سال ۲۰۰۲ خود را با اولین اجراهایشان در برزیل به پایان رساند، جایی که در سه شب برای ۱۲۵,۰۰۰ طرفدار اجرا کردند. آخرین اجرای تور ۲۰۰۲ در قالب دی‌وی‌دی با عنوان «راش این ریئو» (۲۰۰۳) ضبط شد که تنها چند هفته پس از انتشار، گواهی پلاتینیوم دوگانه دریافت کرد. گدی فرزند والدین لهستانی است که از بازماندگان اردوگاه‌های کار اجباری نازی‌ها بودند. گدی علاوه بر وظایف آهنگسازی، تنظیم‌کنندگی و اجرا برای راش، آلبوم‌هایی را نیز برای گروه‌های دیگر از جمله راکت ساینس تولید کرده است.