Philippe Arthuys

فیلیپ آرتویس نوازنده و کارگردان فرانسوی است که در ۲۲ نوامبر ۱۹۲۸ در پاریس متولد شد و در ۶ ژانویه ۲۰۱۰ در تولوز درگذشت. او فرزند ژاک آرتویس، سیاستمدار و مبارز مقاومت، و پدر سوفی آرتویس بازیگر، برتراند آرتویس کارگردان و کریستوف آرتویس آهنگساز است.

فیلیپ آرتویس در گروه جی‌آر‌ام‌سی (GRMC)، در کنار پیر شفر و پیر هنری، با موسیقی ملموس آشنا شد. اصل اساسی موسیقی ملموس بر این پایه استوار است که متریال صوتی مستقیماً روی مدیای ضبط‌شده کار شود؛ از گوش دادن دقیق به عناصر ضبط‌شده گرفته تا پیروی از ایده‌ای که شفر در سال ۱۹۴۸ مطرح کرد: «مسیر دیگری جز نت‌نویسی برای دسترسی به موسیقی وجود دارد». در این دوره، به نظر می‌رسد هدف اصلی موسیقی ملموس، نوسازی موسیقی دراماتیک باشد. خلق‌وخوی آرتویس با این گرایش سازگاری خوبی داشت؛ او به‌ویژه در آثاری که متون کیپلینگ (خرچنگ بازیگوشی که با دریا بازی می‌کرد، ۱۹۵۵) یا اپولینر (تماشاگر، برای فیلمی از انری گروئل، ۱۹۵۶) را مصور می‌کردند، به‌دنبال رابطه موسیقی با شعر یا تصویر بود. این رهاییِ روح و تکنیک، بر موسیقی متن فیلم‌هایی که او برای ژاک ریوت (پاریس متعلق به ماست، ۱۹۶۱) و ژان-لوک گودار (کارابینیرها، ۱۹۶۳) ساخته بود، تأثیر گذاشت.

همکاری میان موریس بجار و پیر هنری شدت یافت و فیلیپ آرتویس در آهنگسازی موسیقی متن فیلم متخصص شد، که این امر باعث خشم پیر شفر شد. او با مشاهده اینکه آن‌ها بیش از آنکه به پژوهش بپردازند، خود را وقف آهنگسازی می‌کنند، در نهایت آن‌ها را مجبور به استعفا از گروه کرد. این پایانِ پیشگامان موسیقی ملموس و تولد جی‌آر‌ام (GRM) بود که امروزه می‌شناسیم.

فیلیپ آرتویس از این ایده دفاع می‌کند که پردازش موسیقی باید فراتر از کارکرد آن در تقویت داستان درک شود. از نظر او، موسیقی باید «خارج از فیلم» باقی بماند: «روش‌های جدید مدعی درجه بالاتری از انتزاع و پیچیدگی بیشتر هستند. در واکنش، در تقابل با تصاویر، موسیقی با هدف نمایش و حتی تعیین ساختار فیلمی، وارد رابطه ناهمگونی با گفتمان بصری می‌شود». او سپس موسیقی متن فیلم‌های متعددی را نوشت، از جمله: کامیزارها (۱۹۷۰) و روز تند برای ملکه (۱۹۷۳) اثر رنه آلیو، باد اورس (۱۹۶۶)، سال‌های درایس (برنده نخل طلایی جشنواره کن در ۱۹۷۵)، باد شن (۱۹۸۲) و آخرین تصویر (۱۹۸۶) اثر محمد لخضر-حمینا. آرتویس همچنین برای تئاتر، سیرک و رقص نیز موسیقی ساخته است. به‌ویژه، او موسیقی بالهٔ ووالا لوم (۱۹۵۶) اثر موریس بجار را نوشت که بر اساس طرحی از ژاک پرورت بود.

او در کنار فعالیتش به عنوان آهنگساز، به سمت کارگردانی نیز گام برداشت. او به‌عنوان دستیار کارگردان در وانی‌نا وانی‌نی ساختهٔ روبرتو روسلینی کار کرد و سپس فیلم‌های متعددی را کارگردانی کرد؛ از جمله کارگردانی فرانسواز پروو در قفس شیشه‌ای (هم‌کارگردان: ژان لوئی لوی-آلوارز، ۱۹۶۵) درباره هولوکاست یهودیان؛ ژان ویلار در هزاران مسیح (۱۹۶۹) درباره خشونت جهان؛ و ژان نگرونی در عروسی شیره (۱۹۷۹)، تمثیلی ضد هسته‌ای.