آلبرت آستین

آلبرت آستین (۱۳ دسامبر ۱۸۸۱ یا ۱۸۸۵ – ۱۷ اوت ۱۹۵۳) بازیگر، ستاره سینما، کارگردان و نویسنده فیلم‌نامه بود که عمدتاً به‌خاطر همکاری در فیلم‌های چارلی چاپلین شناخته می‌شد. او برادر ویلیام آستینِ بازیگر بود. او در بیرمنگامِ انگلستان متولد شد و پیش از آنکه در سال ۱۹۱۰ همراه با چاپلین به‌عنوان اعضای گروه فرِد کارنو به ایالات متحده بیاید، یک اجراکننده در سالن‌های موسیقی بود. آستین که به‌خاطر سبیل پرپشتِ رنگ‌شده و رفتار تند و تیزش شهرت داشت، برای گروه ثابت چاپلین کار می‌کرد و نقش‌های مکمل را در بسیاری از فیلم‌های او، اغلب به‌عنوان مکملِ شخصیت اصلی، ایفا می‌کرد و به‌عنوان دستیار کارگردان نیز فعالیت داشت. پس از توسعه فیلم‌های آثار صوتی، او به سمت نویسندگی، کارگردانی و بازیگری، عمدتاً در فیلم‌های کوتاه کمدی رفت. او در میان کارهای دیگر، در توسعه پیرنگ فیلم ماجراجو (۱۹۱۷) به چاپلین کمک کرد. با این حال، او تنها یک بار برای فیلم روشنایی‌های شهر به‌عنوان همکار در تیتراژ فیلم ذکر شد. او به‌عنوان بازیگر، در کمدی‌های چاپلین برای شرکت فیلم‌سازی میوچوال ظاهر شد. بعدها او دو نقش کوتاه و بدون ذکر نام در یکی از کمدی‌های «صامت» چاپلین که در دوران آثار صوتی ساخته می‌شد، یعنی روشنایی‌های شهر (۱۹۳۱)، داشت. همچنین آستین در ابتدای فیلم کوتاه یک بامدادِ چاپلین برای لحظاتی بسیار کوتاه (در نقش یک راننده تاکسی) دیده می‌شود. او همچنین در فیلم‌هایی با بازی جکی کوگان و مک سنات ظاهر شده است. شناخته‌شده‌ترین بازی آستین ممکن است در فیلم کوتاه گرویِ چاپلین باشد. آستین با یک ساعت زنگ‌دار وارد مغازه می‌شود به این امید که آن را گرو بگذارد. برای تعیین ارزش ساعت، چاپلین آن را کالبدشکافی می‌کند. آستین در حالی که چاپلین به‌تدریج ساعت او را نابود کرده و سپس قطعات را به آستین برمی‌گرداند، چهره‌ای بی‌حس و بی‌تفاوت حفظ می‌کند. او نقش اصلی را در فیلم صابون (۱۹۲۰) بازی مری پیکفورد ایفا کرد، که در آن به‌عنوان مشتری‌ای که پیراهن خود را به رخت‌شویخانه او می‌سپارد، هم‌بازی اوست. او در آن فیلم بدون سبیل کمدی‌اش ظاهر می‌شود. طبق آگهی ترحیم نیویورک تایمز، او در سال‌های پایانی عمرش به‌عنوان افسر پلیس در استودیوهای برادران وارنر کار می‌کرد.