ماکسیمیلیان شل

ماکسیمیلیان شل (۸ دسامبر ۱۹۳۰ – ۱ فوریه ۲۰۱۴) بازیگر سوئیسی بود. او که در اتریش متولد شده بود، والدینی فعال در عرصه‌ی هنر داشت و در محیطی احاطه‌شده توسط اجرا و ادبیات بزرگ شد. زمانی که او هنوز کودک بود، در سال ۱۹۳۸ و پس از الحاق اتریش به آلمان نازی، خانواده‌اش به سوئیس فرار کردند و در زوریخ ساکن شدند. پس از پایان جنگ جهانی دوم، شل بازیگری و کارگردانی را به‌صورت تمام‌وقت دنبال کرد.

شل برای ایفای نقش یک وکیل در درام حقوقی محاکمه در نورنبرگ (۱۹۶۱)، جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد را از آن خود کرد. او برای بازی در نقش شخصیتی با هویت‌های متعدد در مرد در کابین شیشه‌ای (۱۹۷۵) و همچنین برای بازی در نقش مردی که با نازیسم مقابله می‌کند در جولیا (۱۹۷۷)، نامزد اسکار شد. شل که به هر دو زبان انگلیسی و آلمانی تسلط داشت، در تعدادی از فیلم‌های با درون‌مایه دوران نازی، ستاره‌ی اصلی فیلم‌ها بود. او در فیلم‌هایی همچون توپکاپی (۱۹۶۴)، ماجرای مرگبار (۱۹۶۷)، کنترپوئینت (۱۹۶۸)، سیمون بولوار (۱۹۶۹)، پرونده اودسا (۱۹۷۴)، پلی در دوردست (۱۹۷۷) و تأثیر عمیق (۱۹۹۸) بازی کرده است.

او در تلویزیون نیز برای فیلم تلویزیونی شبکه ان‌بی‌سی به نام دوشیزه رز و فیلم تلویزیونی استالین (۱۹۹۲) از شبکه اچ‌بی‌او، دو بار نامزد جایزه امی افتخاری شد که مورد دوم، جایزه گلد گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل – سریال، مینی‌سریال یا فیلم تلویزیونی را برای او به ارمغان آورد. وی همچنین نقش اوتو فرانگ را در فیلم تلویزیونی خاطرات آنه فرانک (۱۹۸۰)، پیتر کبیر، امپراتور روسیه را در سریال پیتر کبیر (۱۹۸۶) شبکه ان‌بی‌سی، فردریک کبیر را در سریال بریتانیایی کاترین جوان (۱۹۹۱) و برادر ژان ل مِستر را در مینی‌سریال ژان درک (۱۹۹۹) ایفا کرد.

شل همچنین در تعدادی از نمایشنامه‌های تئاتر، از جمله اجرای تحسین‌شده‌ای در نقش شاهزاده هملت، ایفای نقش کرد. شل نوازنده پیانو و رهبر ارکستر ماهری بود که با کلاودیو آبادو و لئونارد برنستاین و همچنین با ارکسترهایی در برلین و وین همکاری کرد. خواهر بزرگ‌تر او ماریا شل، بازیگر مشهور بین‌المللی بود؛ او در سال ۲۰۰۲ مستند تکریم‌نامه‌ای با عنوان خواهر من ماریا را تهیه کرد.