فرانتس پلانر

فرانتس پلانر که از خانواده‌ای ثروتمند از زمین‌داران در آنچه در آن زمان اتریش-مجارستان بود، برخاسته بود، اهمیت عکاسی را به عنوان یک فرم هنری در اوایل زندگی خود درک کرد. او اولین بار از سال ۱۹۱۰ در وین، به عنوان عکاس پرتره پشت دوربین ایستاد. او به‌زودی مسیر خود را گسترش داد، در پاریس فیلم‌های خبری ساخت و در سال ۱۹۱۹، به‌عنوان مدیر فیلمبرداری به صنعت رو به رشد فیلم در آلمان در مونیخ پیوست (شرکتی که املکا نام داشت و در سال ۱۹۳۲ به استودیوهای باواریا تبدیل شد). او در طول دهه ۱۹۲۰ و اوایل دهه ۱۹۳۰، با همکاری به عنوان مدیر فیلمبرداری با کارگردانان برجسته‌ای نظیر اف. دبلیو. مورناو و ویلهلم تیله، و با توجه به اینکه بیشتر فیلم‌هایش سرگرمی‌های پرطرفدار تجاری بودند، شهرتی در سبک‌پردازی کسب کرد.

پلانر با پیش‌بینی «آنشلوش» — الحاق اجباری اتریش توسط آلمان نازی تحت رهبری آدولف هیتلر — در سال ۱۹۳۷ اتریش را ترک کرد و با استفاده از نام مستعار فرانک اف. پلانر، در هالیوود به دنبال کار گشت. او به انجمن سینماتوگراف‌های آمریکا پیوست و از سال‌های ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۵ و دوباره از ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۰ (در فاصله‌ی این دو دوره، از ۱۹۴۷ تا ۱۹۴۹ در یونیورسال کار کرد) با قراردادی در کلمبیا، در ژانرهای مختلف فیلمبرداری کرد. در این مرحله از دوران حرفه‌ای‌اش، او اغلب از مکان‌های واقعی استفاده می‌کرد و عمدتاً به سبک نیمه‌مستند و با فیلمبرداری سیاه و سفید کار می‌کرد. او مانند دیگر مدیران فیلمبرداری اروپایی، به‌شدت تحت تأثیر اکسپرسیونیسم آلمانی بود و از نورپردازی کیاروسکورو و تضادهای شدید میان نور و سایه برای دستیابی به نیازهای اتمسفر موضوعی استفاده می‌کرد — به‌ویژه برای فیلم‌های نوآر، مانند کریس کراس (۱۹۴۹) و ۷۱۱ اوشن درایو (۱۹۵۰). همکاری خلاقانه پلانر با کارگردان، ماکس اوفولس، اغلب به‌عنوان یکی از بهترین آثار او ذکر می‌شود، به‌ویژه درام رمانتیک و ملانکولیکِ نامه‌ای از یک زن ناشناس (۱۹۴۸).

در طول دهه ۱۹۵۰، پلانر بسیار پرتقاضا بود و توسط بسیاری از کارگردانان برتر هالیوود، از جمله رابرت سیودماک، جان هیوستون، ادوارد دمتریک و استنلی کرامر مورد استفاده قرار می‌گرفت. پلانر که از سال ۱۹۵۴ با عکاسی رنگی به‌طور فزاینده‌ای احساس راحتی می‌کرد، روی چندین تولید سطح اول کار کرد. او با استفاده از دکورهای داخلی ساده و کاربردی، حس واقع‌گرایانه ویژه‌ای برای کودتای کین (۱۹۵۴) و داستان راهبه (۱۹۵۹) خلق کرد. زوایای دوربین/پرسپکتیوهای غیرمعمول، نماهای دنباله‌ای و اشیایی که میان دوربین و سوژه قرار می‌گرفتند، به ظاهر فیلم محبوب صبحانه در تیفانی (۱۹۶۱) کمک کردند. پلانر هرگز برنده جایزه اسکار نشد، هرچند پنج بار نامزد شد: برای قهرمان (۱۹۴۹)، مرگ فروشنده (۱۹۵۱)، تعطیلات رومی (۱۹۵۳)، داستان راهبه (۱۹۵۹) و ساعت کودکان (۱۹۶۱).