روزالیند نایت

روزالیند ماری نایت، بازیگر نقش‌های مکمل چندجانبه، که در ماریل‌بونِ لندن متولد شد، در خانواده‌ای تئاتری به دنیا آمد. پدر او بازیگر چیره‌دست، اسموند نایت بود. مادرش فرانسیس کلر، کمدین، اغلب در اپرت‌های آیور نوولو بازی می‌کرد. علاقه روزالیند به تئاتر اولین بار در شش سالگی، زمانی که او و مادرش در اجرای «سال‌های رقص» اثر نوولو در دروری لین حضور یافتند، شعله‌ور شد. روزالیند در سال‌های جنگ همراه با پرستار خود به حومه شهر فراری داده شد. او در سال ۱۹۴۹، پدرش را تا تئاتر اول ویک همراهی کرد و شیفته اجرای نمایش «ملکه برف» شد که عمدتاً توسط تازه‌کاران مدرسه نمایش اجرا می‌شد. سال بعد، او در یک آزمون بازیگری موفق شد و دو سال را در مدرسه تئاتر اول ویک گذراند. پس از آن، او دوره کارآموزی طولانی‌مدتی را در گروه‌های ریپرتوری سپری کرد که منجر به کسب تجربه بیشتر او به عنوان دستیار مدیر صحنه برای کمپانی تئاتر غرب انگلستان، کمپانی تئاتر میدلند در کاونتری و کمپانی تئاتر پیکولو در منچستر شد.

او در سال ۱۹۵۵، با ایفای نقش یکی از ندیمه‌ها در فیلم «ریچارد سوم» (۱۹۵۵) ساخته لورنس اولیویه، که پدرش نیز در آن بازی می‌کرد، اولین حضور خود را در صفحه نمایش تجربه کرد. یک سال بعد، با جلب توجه یک تهیه‌کننده فیلم، نقش آنابل، یکی از دختران مدرسه را در فیلم «قتل آبی در سنت ترینیان» (۱۹۵۷) بازی کرد (دهه‌ها بعد، او در قسمت بعد یعنی «گربه‌های وحشی سنت ترینیان» (۱۹۸۰) در نقش یک معلم بازگشت). این نقش، مسیر او را برای تعدادی از نقش‌های کمدی بعدی، از جمله چند فیلم از مجموعه «کری آن» و فیلم «تام جونز» (۱۹۶۳) به کارگردانی تونی ریچاردسون که در آن نقش خانم هریت فیتزپاتریکِ سرگشته را بازی کرد، تعیین کرد. او هنگام بازی در فیلم‌های «کری آن» تحت هیچ نوع قراردادی نبود و تنها ۵۰ دلار در هفته دریافت می‌کرد. در سال ۱۹۵۷، روزالیند در اقتباس اولیه بی‌بی‌سی از «نیکلاس نیکلبی» (۱۹۵۷) در کنار پدرش در نقش فانی اسکویرزِ بدجنس بازی کرد. او در مینی‌سریال بعدی بر اساس آثار چارلز دیکنز، «مارتین چازل‌ویت» (۱۹۶۴)، نقش چریتی پکسنیفِ به‌شدت بددهن را بازی کرد.

روزالیند در طول دوران فعالیت پربار خود، از هر فرصتی برای تجسد طیف متنوعی از شخصیت‌ها، خوب و بد، از خدمتکاران تا شاهزاده‌خانم‌ها (آلیس از باتنبرگ در سریال «تاج» (۲۰۱۶))، از دختران مجرد سالخورده (آسپاسیا فیتزی‌گیبون در سریال «پالیزرز» (۱۹۷۴)) تا شخصیت‌های اشرافی ثروتمند (مارگو اسکوئیث در سریال «نانسی آستور» (۱۹۸۲)) و بیوه‌های اشرافی نامطبوع (دافنه وینزورث در سریال «جیویس و وستر» (۱۹۹۰)) بهره برد. او حتی در سیتکام «بهم بده، بهم بده، بهم بده» (۱۹۹۹) نقش یک زن خیابانی بازنشسته را که به صاحب‌خانه تبدیل شده، امتحان کرد. علاوه بر حضور ثابت در درام‌های تاریخی، او در چندین درام تلویزیونی اپیزودیک از جمله «پوینت» (۱۹۸۹)، «دالزیل و پاسکو» (۱۹۹۶)، «ضربان قلب» (۱۹۹۲)، «مارپل» (۲۰۰۴)، «قتل‌های میدسامر» (۱۹۹۷) و «شرلوک» (۲۰۱۰) به عنوان مهمان ظاهر شد. در تمام این مدت، او به شدت در فعالیت‌های تئاتری با اول ویک، کمپانی سلطنتی شکسپیر و تئاتر سلطنتی کورت درگیر بود که آخرین حضور او نقش معلم سخت‌گیر و فسادناپذیر، خانم پریزم، در نمایش «اهمیت بی‌اهمیت بودن ارنست» اثر شاو بود.

روزالیند از سال ۱۹۵۹ با کارگردان و تهیه‌کننده، مایکل الیوت، ازدواج کرد. در سال ۱۹۷۶، او به بازسازی و بازگشایی تئاتر سلطنتی اکسچنج در منچستر کمک کرد که همسرش یکی از پنج مدیر هنری آن بود. او همچنین حامی مرکز بازیگران در لندن و صنف تئاتری بانوان (یک خیریه که در ۱۸۹۱ تأسیس شد) بود. روزالیند نایت تا زمان مرگ خود در ۱۹ دسامبر ۲۰۲۰ در سن ۸۷ سالگی، به بازیگری ادامه داد.