جان لنون

جان وینستون اونو لنون، MBE (۹ اکتبر ۱۹۴۰ – ۸ دسامبر ۱۹۸۰)، موسیقی‌دان و ترانه‌سرای انگلیسی بود که به عنوان یکی از اعضای مؤسس بی‌تلز، یکی از موفق‌ترین و تحسین‌شده‌ترین گروه‌های تاریخ موسیقی پاپ از نظر تجاری و انتقادی، به شهرت جهانی رسید. او همراه با هم‌گروهی خود در بی‌تلز، پل مک‌کارتنی، یکی از موفق‌ترین مشارکت‌های ترانه‌سرایی قرن بیستم را تشکیل داد.

لنون که در لیورپول متولد و بزرگ شده بود، در نوجوانی به موج موسیقی اسکافل علاقه‌مند شد؛ اولین گروه او، کوئری‌من، در سال ۱۹۶۰ به بی‌تلز تبدیل شد. با فروپاشی گروه در اواخر آن دهه، لنون وارد فعالیت تک‌خوان شد که منجر به تولید آلبوم‌های تحسین‌شده‌ی جان لنون/پلاستیک اونو بند و ایماژ، و آهنگ‌های نمادینی همچون «به صلح فرصتی بده» و «ایماژ» شد. لنون در سال ۱۹۷۵ برای اختصاص دادن وقت خود به خانواده‌اش، از دنیای موسیقی کناره‌گیری کرد، اما در سال ۱۹۸۰ با آلبوم جدیدی به نام دابل فانتزی دوباره ظهور کرد. او سه هفته پس از انتشار این آلبوم، توسط مارک چاپمن به قتل رسید.

لنون در موسیقی، نوشته‌ها، طراحی‌ها، فیلم‌ها و مصاحبه‌هایش، ماهیتی شورشی و شوخ‌طبعی تند و تیز از خود نشان می‌داد و از طریق فعالیت‌های سیاسی و صلح‌طلبی‌اش جنجالی شد. او در سال ۱۹۷۱ به شهر نیویورک نقل مکان کرد، جایی که انتقادات او از جنگ ویتنام منجر به تلاش طولانی دولت ریچارد نیکسون برای اخراج او شد، در حالی که آهنگ‌های او توسط جنبش‌های ضدجنگ به عنوان سرود انتخاب شدند.

تا سال ۲۰۱۰، فروش آلبوم‌های انفرادی لنون در ایالات متحده از ۱۴ میلیون نسخه فراتر رفته است و او به‌عنوان نویسنده، هم‌نویسنده یا اجراکننده، مسئولیت ۲۷ تک‌آهنگ شماره یک در جدول هات ۱۰۰ ایالات متحده را بر عهده داشته است. در سال ۲۰۰۲، در نظرسنجی بی‌بی‌سی درباره ۱۰۰ بریتانیایی برتر، او رتبه هشتم را کسب کرد و در سال ۲۰۰۸، مجله رولینگ استون او را پنجمین خواننده برتر تمام دوران دانست. او در سال ۱۹۸۷ به تالار مشاهیر ترانه‌سرایان و در سال ۱۹۹۴ به تالار مشاهیر راک اند رول پس از مرگش راه یافت.