والتر ماتائو

والتر ماتائو (با نام اصلی والتر جان ماتائو؛ زاده ۱ اکتبر ۱۹۲۰ – وفات ۱ جولای ۲۰۰۰) بازیگر، کمدین و کارگردان فیلم آمریکایی بود.

او بیشتر برای نقش‌های سینمایی‌اش در چهره‌ای در میان جمعیت (۱۹۵۷)، پادشاه کرول (۱۹۵۸) و به عنوان مربی یک تیم کوچک و بدشانس در کمدی بیسبال خرس‌های بدخبر (۱۹۷۶) شناخته می‌شود. او همچنین در ۱۰ فیلم در کنار جک لمون بازی کرده است، از جمله جفت عجیب (۱۹۶۸)، صفحه نخست (۱۹۷۴) و پیرمردهای بدخلق (۱۹۹۳). ماتائو برای بازی خود در فیلم کوکی شانس (۱۹۶۶) ساخته بیلی وایلدر، جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل را از آن خود کرد. ماتائو همچنین برای بازی در فیلم عاشقانه پانتومیم (ابهام زدایی) (۱۹۶۳) ساخته استنلی دونن، موزیکال سلام دالی! (۱۹۶۹) ساخته جین کلی، کمدی اسکروبال برگ یک برگ تازه (۱۹۷۱) ساخته الین مِی و کمدی گروهی کالیفرنیا سوئیت (۱۹۷۸) ساخته هربرت راس شناخته شده است. او همچنین در پلازا سوئیت، کاتچ (هر دو ۱۹۷۱)، چارلی واریک (۱۹۷۳)، پسران آفتاب (۱۹۷۵) و هاپ‌اسکاچ (۱۹۸۰) بازی کرده است.

ماتائو در برادوی، نقش اسکار مدیسون را در نمایشنامه جفت عجیب نوشته نیل سایمون برای نخستین بار ایفا کرد که به خاطر آن در سال ۱۹۶۵ جایزه تونی بهترین بازیگر مرد در یک نمایش را دریافت کرد؛ این دومین جایزه او پس از نشانی در تاریکی (۱۹۶۲) بود. ماتائو همچنین برنده دو جایزه بفتا و یک جایزه گلدن گلوب شد. در سال ۱۹۶۳، او برای بازی خود در نمایش هفتگی دوپونت نامزد جایزه امی پرایم‌تایم شد. در سال ۱۹۸۲، او ستاره‌ای در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود دریافت کرد.