پرابو دوا

پرابو دوا یک طراحی رقص، کارگردان، تهیه‌کننده و بازیگر هندی است که در فیلم‌های تامیل، تلوگو، هندی، مالایالام و کانادا کار کرده است. او در دوران حرفه‌ای خود که بیست و پنج سال به طول انجامید، سبک‌های متنوعی از رقص را اجرا و طراحی کرده و دو جایزه ملی فیلم برای بهترین طراحی رقص دریافت کرده است.

او با الهام از پدرش، موگور سوندار، که طراحی رقص فیلم‌های جنوب هند بود، رقص را آغاز کرد و فرم‌های رقص کلاسیک هندی مانند باراتاناتیام را از دارمراج و اودوپی لاکشمینارایانان و همچنین سبک‌های غربی آموخت.

پرابو دوا اولین بار در کودکی در آهنگ «پانی‌ویژوم ایراو» از فیلم تامیل مونا راگام (۱۹۸۶) در نقش پسری که فلوت می‌نوازد، ظاهر شد. او بعدها در فیلم تامیل آگنی ناتشاتیرام (۱۹۸۸) به عنوان رقصنده پس‌زمینه در یک آهنگ ظاهر شد. اولین تجربه دوا به عنوان طراحی رقص، فیلم وتری ویزا (۱۹۸۹) با بازی کمال هاسان بود.

پرابو دوا که فعالیت خود را با مجموعه‌ای از نقش‌های بازیگری در دهه ۱۹۹۰ و اوایل دهه ۲۰۰۰ آغاز کرد، در چندین فیلم پرفروش از جمله کادالان (۱۹۹۴)، مینسارا کاناو (۱۹۹۷) و وی‌آی‌پی (۱۹۹۷) بازی کرده است. پس از اجراهای تحسین‌شده منتقدان در کمدی کاثالا کاثالا (۱۹۹۸) و درام خانوادگی واناثای پولا (۲۰۰۰)، دوا در بازسازی موفقیت فیلم‌های قبلی خود ناکام ماند، ارزش فروش سینمایی او رو به کاهش رفت و متعاقباً در نقش‌های مکمل و فیلم‌های تلوگوی کم‌بودجه ظاهر شد. او سپس با فیلم تلوگوی نوواستوناتته ننوادانتانا (۲۰۰۵) با موفقیت وارد حوزه کارگردانی شد و موفقیت این پروژه باعث پیشنهادهای بیشتری برای دوا به عنوان کارگردان شد. او پس از آن فیلم‌های بسیار سودآوری در زبان‌های تلوگو، هندی و تامیل مانند پوکری (۲۰۰۷)، وانتد (۲۰۰۹)، راودی راتور (۲۰۱۲) و سینگ ایز بلینگ (۲۰۱۵) ساخت.