ژان-مارک بار

ژان-مارک بار (زاده ۲۷ سپتامبر ۱۹۶۰ در بیت‌بورگ، راین‌لاند-پالاتینات، آلمان) بازیگر و کارگردان فرانسوی-آمریکایی است. مادر او فرانسوی است. پدر آمریکایی او در نیروی هوایی ایالات متحده خدمت می‌کرد و در جنگ جهانی دوم حضور داشت. ژان-مارک بار عمدتاً به عنوان بازیگر شناخته می‌شود، اما کارگردان، نویسنده و تهیه‌کننده فیلم نیز هست. بار به دو زبان فرانسوی و انگلیسی تسلط دارد: او فرانسوی را با لهجه‌ای دماغی و ترکیبی، یادآور دوران بزرگ شدن خود در آمریکا — همراه با لهجه‌ای ملایم آمریکایی و گاه استفاده از اصطلاحات انگلیسی در مصاحبه‌ها — و انگلیسی را با لهجه مید-آتلانتیک صحبت می‌کند.

او در دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس، کنسرواتوار پاریس و سوربن به تحصیل در رشته فلسفه پرداخت. او سپس تحصیل در رشته درام را در مدرسه موسیقی و درام گیلد‌هال در لندن دنبال کرد. او در لندن با همسر آینده‌اش، ایرینا دچر می‌چ، نوازنده پیانو و آهنگساز، آشنا شد.

ژان-مارک بار کار خود را در تئاتر فرانسه در سال ۱۹۸۶ آغاز کرد. پس از بازی در چند نقش تلویزیونی و فعالیت‌های سینمایی، به‌ویژه فیلم امید و شکوه (۱۹۸۷) ساخته جان بورمن، او در فیلم بسیار موفق آبی بزرگ (۱۹۸۸) به ایفای نقش پرداخت. لو بسون او را برای نقش ژاک مایول، غواص فرانسوی، انتخاب کرد. او در این فیلم در مقابل روزانا آرکت و ژان رنو بازی کرد. آبی بزرگ پردرآمدترین فیلم فرانسه در دهه ۱۹۸۰ بود.

در سال ۱۹۹۱، او در فیلم اروپا ساخته لارس فون تریا، کارگردان دانمارکی، بازی کرد که آغازگر دوستی طولانی‌مدت (او پدرخوانده فرزندان فون تریا است) و همچنین یک رابطه حرفه‌ای مهم بود. او در ادامه در فیلم‌های اروپا (۱۹۹۱)، موج‌شکن (۱۹۹۶)، رقصنده در تاریکی (۲۰۰۰)، داگویل (۲۰۰۴) و مندرلی (۲۰۰۵) ساخته فون تریا ظاهر شد. همچنین در سال ۲۰۰۵ او در فیلم فرانسوی پوسته‌ها و صدف‌ها بازی کرد.

همکاری او با فون تریا او را در مسیر شروع کارگردانی آثار خودش قرار داد. او اولین تجربه کارگردانی، نویسندگی و تهیه‌کنندگی خود را در سال ۱۹۹۹ با داستان عاشقانه و صمیمانه عاشق‌ها آغاز کرد. این فیلم به اولین بخش از یک سه‌گانه تبدیل شد؛ دو بخش بعدی شامل درام گوشت بیش از حد (۲۰۰۰) و کمدی سبک بودن (۲۰۰۱) بودند که او با همکاری پاسکال آرنولد کارگردانی کرد.

او همچنین ممکن است با نقش وکیلی جذاب و مطلوبی به نام مستر برترام در فیلم ل دیوورس (۲۰۰۳) ساخته مرچنت آیوری شناخته شود. او در سال ۲۰۰۲ در فیلم سیرن قرمز در نقش هوگو ظاهر شد. او همچنین نقش شخصیت اصلی را در ویدئوکلیپ آهنگ بدون جذابیت مرد (۱۹۹۵) از گروه بلور بازی کرد.