دیوید هیلی

دیوید هیلی، نیویورکیِ پُر و خوش‌خلق، بیش از سی سال در فیلم‌های بریتانیایی و تلویزیون، با کمال میل هر نوع شخصیت کلیشه‌ای آمریکایی را بازی کرد. او که فرزند پدری استرالیایی و مادری آمریکایی بود، بخش زیادی از دوران جوانی خود را در تگزاس گذراند. او در دانشگاه سامسون جنوبی در دالاس در رشته نمایش تحصیل کرد و با امیدوار دیگری به بازیگری به نام لری هگمن دوست شد. دیوید اولین بار به عنوان عضوی از نیروی هوایی ایالات متحده به انگلستان آمد و طولی نکشید که همراه با هگمن، در کادر بازیگران نمایش توریسی به نویسندگی جان برایلی قرار گرفت. این نمایش بعدها به سریال کمدی موقعیت بی‌بی‌سی به نام پایگاه هوایی (۱۹۶۵) تبدیل شد (که دیوید در آن نقش گروهبان استاف تیلمن میلر را بازی می‌کرد) و نگاهی طنزآمیز به تفاوت‌های فرهنگی بریتانیایی و آمریکایی در یک پایگاه نیروی هوایی سلطنتی داشت.

دیوید با توجه به اینکه فرصت‌های شغلی‌اش در بریتانیا بسیار سودآورتر به نظر می‌رسید -- مطابق با نظریه «ماهی بزرگ‌تر در برکه کوچک‌تر» -- به‌سرعت خود را در تقاضای تقریباً مداوم برای هر نقشی که نیاز به یک آمریکایی خوش‌برخورد یا مقتدر داشت، یافت. فهرست طولانی شخصیت‌های او شامل دیپلمات‌ها، بازرگانان، بوروکرات‌ها، جاسوس‌ها، مقامات نظامی و غیره بود. موارد نادری نیز وجود داشت که او برخلاف تیپ همیشگی خود بازی کرد و نقش «بریتانیایی‌ها» را ایفا کرد؛ که یک مورد قابل توجه در این زمینه، نقش دکتر واتسونِ دوست‌داشتنی در مقابل ایان ریچاردسونِ کاریزماتیک در نقش شرلوک هولمز در نشان چهار (۱۹۸۳) بود. جنبه کمدی او در حضورهای مهمان در کنار دیک امری و کنی اورت و همچنین در چند نقش در جیووز و وستور (۱۹۹۰) خود را نشان داد.

اگرچه دیوید متاهل بود و در سوری مستقر شده بود، اما پیشنهادهای شغلی را از هر دو سوی اقیانوس اطلس می‌پذیرفت. او در پاتن (۱۹۷۰) و در تریلر آخرالزمانی رابرت آلدریچ، آخرین درخشش شفق (۱۹۷۷) در نقش یک روحانی دیده شد؛ در فیلم الینور و فرانکلین: سال‌های کاخ سفید (۱۹۷۷) در نقش تدی روزولت به‌خوبی انتخاب شده بود؛ و در سریال محبوب تلویزیونی آن روز، دالاس (۱۹۷۸)، نقش‌های تکرارشونده‌ای داشت. مخاطبان تلویزیون بریتانیا او را در حال بازی مهمان در تقریباً هر سریال جنایی مهم، از قدیس (۱۹۶۲) و بخش اس (۱۹۶۹) گرفته تا متقاعدکنندگان! (۱۹۷۱) مشاهده کردند. همزمان، از سال ۱۹۶۷، دیوید حرفه‌ای موفق را به‌عنوان بازیگر تئاتر در نمایشنامه‌های کلاسیک با کمپانی سلطنتی شکسپیر و تئاتر ملی دنبال کرد. در سال ۱۹۷۵، او با بازی در نقش فالستاف در یک جشنواره شکسپیر در دالاس، به ریشه‌های خود بازگشت. دیوید که همواره چندوجهی بود، حرفه دیگری را در موزیکال‌ها یافت و در کیسمت، با من خانم صدا کن و مرد موسیقی ظاهر شد. او برای تفسیر نقش نیکلی-نیکلی جانسون، قمارباز به سبک رونی، در گایز و دالز (که استابی کی به‌طور قطعی آن را روی پرده بازی کرد) مورد تحسین بسیاری قرار گرفت و اجرای دوباره خیره‌کننده آهنگ بنشین، داری قایق را تکان می‌دهی را اجرا کرد.