رابرت ای شروود

رابرت امت شروود (۴ آوریل ۱۸۹۶ – ۱۴ نوامبر ۱۹۵۵) نمایشنامه‌نویس، ویراستار و فیلم‌نامه‌نویس آمریکایی بود.

رابرت که در سال ۱۸۹۶ در نیوروشل، نیویورک زاده شد، فرزند آرتور موری شروود، کارگزار ثروتمند بورس، و همسرش رُزینا اِمِت بود که تصویرگر و نقاش پرتره بسیار ماهری بود و با نام رُزینا ای. شروود شناخته می‌شد.

اولین نمایشنامه شروود در برادوی، یعنی «راه روما» (۱۹۲۷)، کمدی‌ای درباره حمله ناموفق هانینبال به رم بود که یکی از درون‌مایه‌های محبوب او را معرفی کرد: بیهودگی جنگ. بسیاری از آثار دراماتیک بعدی او نیز از نسخه‌هایی از این درون‌مایه استفاده می‌کردند، از جمله «لذت ابله» (۱۹۳۶) که اولین جایزه پولیتزر را برای شروود به ارمغان آورد. طبق افسانه‌ها، او زمانی نزد لوسیوس بیبی، ستون‌نویس بخش شایعات، اعتراف کرد: «مشکل من این است که با یک پیام بزرگ شروع می‌کنم و در نهایت چیزی جز سرگرمی خوب باقی نمی‌گذارم.»

موفقیت شروود در برادوی به سرعت توجه هالیوود را جلب کرد؛ او از سال ۱۹۲۶ نوشتن برای پرده‌های نقره‌ای را آغاز کرد. اگرچه برخی از آثار او بدون ذکر نام منتشر شد، اما فیلم‌های او شامل اقتباس‌های بسیاری از نمایشنامه‌هایش بود. او همچنین در نوشتن فیلم‌نامه «ربکا» (۱۹۴۰) با آلفرد هیچکاک و جوان هریسون همکاری کرد.

در حالی که اروپا در میانه‌ی جنگ جهانی دوم بود، شروود موضع ضدجنگ خود را کنار گذاشت تا از مبارزه با رایش سوم حمایت کند. نمایشنامه سال ۱۹۴۰ او درباره تهاجم اتحاد جماهیر شوروی به فنلاند، یعنی «نباید شب باشد»، توسط «کمپانی نمایشنامه‌نویسان» که او یکی از بنیان‌گذارانش بود تولید شد و ستارگان آن لین فونتان، مونتگومری کلیفت و آلفرد لانت بودند. شروود به‌طور علنی چارلز لیندبرگِ گوشه‌گیر را به عنوان «نازی‌ای با تحقیر المپیک‌گونه‌ی یک نازی نسبت به تمام فرآیندهای دموکراتیک» مورد تمسخر قرار داد.

او پس از فعالیت به عنوان مدیر دفتر اطلاعات جنگ از سال ۱۹۴۳ تا پایان جنگ، با فیلم «بهترین سال‌های زندگی ما» به کارگردانی ویلیام وایلر، به نوشتن آثار دراماتیک بازگشت. این فیلم ساخته ۱۹۴۶ که به بررسی تغییرات زندگی سه سرباز پس از بازگشت از جنگ می‌پردازد، جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه را برای شروود به ارمغان آورد.

شروود در سال ۱۹۵۵ بر اثر حمله قلبی در شهر نیویورک درگذشت. تولید آخرین اثر او، «جنگ کوچک در موری هیل»، در ۳ ژانویه ۱۹۵۷ در برادوی در تئاتر اِتل باری‌مور اجرا شد. با گذشت نزدیک به چهار دهه، شخصیت شروود توسط نیک کاساوتیس در فیلم بلند «خانم پارکر و حلقه شرور»، ساخته ۱۹۹۴، که درباره میز گرد آلگونکی است، ایفای نقش شد.