لایونل بارت

لایونل بارت (۱ اوت ۱۹۳۰ – ۳ آوریل ۱۹۹۹) نویسنده و آهنگساز بریتانیایی موسیقی پاپ و موزیکال بود. او آهنگ «راک با آدم‌نگار» اثر تامی استیل را نوشت که به اولین آهنگ پاپ بریتانیایی تبدیل شد که به فهرست ۴۰ آهنگ برتر آمریکا راه یافت، و او تنها خالق موزیکال اولیور! (۱۹۶۰) بود. او با اثر اولیور! و همکاری‌اش با کارگردان تئاتر جوان لیتل‌وود در تئاتر رویال، استراتفورد ایست، نقشی اساسی در شکل‌گیری صحنه موزیکال تئاتر بریتانیا در دهه ۱۹۶۰ ایفا کرد؛ دورانی که پس از سلطه موزیکال‌های آمریکایی بر وست‌اند، صحنه تئاتر بریتانیا را متحول کرد. او که بیشتر به خاطر خلق داستان، موسیقی و ترانه‌های اولیور! شناخته می‌شود، توسط اندرو لوید وبِر به‌عنوان «پدر موزیکال مدرن بریتانیا» توصیف شد. او در سال ۱۹۶۳ جایزه تونی را برای بهترین موسیقی متن اصلی برای اولیور! دریافت کرد و نسخه سینمایی این موزیکال در سال ۱۹۶۸ در مجموع ۶ جایزه اسکار، از جمله جایزه اسکار بهترین فیلم را از آن خود کرد. از دیگر آثار او می‌توان به آهنگ تیتراژ فیلم جیمز باند، از روسیه با عشق، و آهنگ‌های «عروسک زنده» اثر کلیف ریچارد، «دوردست» اثر شرلی بیس، «آیا مایل هستید؟» (که هم آنتونی نیولی و هم اندی ویلیامز آن را ضبط کرده‌اند)، «زمان بزرگ» (کاور سال ۱۹۶۱ توسط جک جونز از آهنگ نمایش او یعنی فینگز اِینت وات دی یوزد تی بی)، «آدمِ بی‌خیالی مثل من» اثر آدام فیت، «همیشه تو و من» اثر راس کانوی، و چندین آهنگ ضبط شده توسط تامی استیل («یک مشت آهنگ»، «کف‌دست‌لغز» و «گاو نر کوچک سفید») اشاره کرد. تا اواسط دهه ۱۹۶۰، او به همان اندازه که برای آثارش شناخته می‌شد، به دلیل سبک زندگی عجیب و غریب، دوستان مشهور، زیاده‌روی‌ها و مهمانی‌هایش نیز شهرت داشت.