تاد هینز

تاد هینز (زاده ۲ ژانویه ۱۹۶۱؛ لوس‌آنجلس) فیلمساز آمریکایی است. فیلم‌های او طی چهار دهه، با درون‌مایه‌هایی همچون بررسی شخصیت موسیقی‌دانان مشهور، جوامع ناکارآمد و دیستوپیایی، و نقش‌های جنسیتی مبهم را در بر می‌گیرند.

هینز اولین بار با فیلم کوتاه جنجالی خود، سوپراستار: داستان کارن کارپنتر (۱۹۸۷)، که زندگی و مرگ این خواننده را با استفاده از عروسک‌های باربی در نقش بازیگر روایت می‌کند، توجه عمومی را به خود جلب کرد. سوپراستار به یک اثر کلاسیک کالت تبدیل شد. نخستین تجربه کارگردانی بلند هینز، سم (۱۹۹۱)، که کاوشی بحث‌برانگیز در برداشت‌ها و زیرش‌های کوییر در دوران ایدز بود، او را به عنوان چهره‌ای در سینمای تجری و نوظهور تثبیت کرد. سم برنده جایزه هیئت داوران جشنواره فیلم ساندنس شد و به عنوان یکی از آثار تأثیرگذار سینمای کوییر نو شناخته می‌شود.

هینز برای دومین فیلم بلند خود، ایمن (۱۹۹۵)، که پرتره‌ای نمادین از خانه‌داری است که به حساسیت شیمیایی چندگانه مبتلا می‌شود، مورد تحسین بیشتر قرار گرفت. ایمن بعدها در نظرسنجی فیلم ویلیج وایس به عنوان بهترین فیلم دهه ۱۹۹۰ انتخاب شد. فیلم بلند بعدی او، معدن طلای مخملی (۱۹۹۸)، ادای احترامی به دوران گلم راک دهه ۱۹۷۰ است. این فیلم در جشنواره فیلم کن ۱۹۹۸ برنده جایزه ویژه هیئت داوران برای بهترین مشارکت هنری شد.

هینز با فیلم دور از بهشت (۲۰۰۲) به شهرت و تا حدی موفقیت عامه‌پسند دست یافت و اولین نامزدی جایزه اسکار خود را برای بهترین فیلمنامه اصلی دریافت کرد. او به کارگردانی فیلم‌های مورد تحسین منتقدین همچون من آنجا نیستم (۲۰۰۷)، کارول (۲۰۱۵)، واندر استراک (۲۰۱۷) و آب‌های تاریک (۲۰۱۹) ادامه داد. او اولین مستند بلند خود را با عنوان ولوت زیرگراند (۲۰۲۱) کارگردانی کرد. هینز کارگردانی و نویسندگی مشترک مینی‌سریال میلدرد پیرس (۲۰۱۱) محصول اچ‌بی‌او را بر عهده داشت که برای آن سه بار نامزد جایزه امی افتخار نگاه پرایم‌تایم شد.