ژان روشفور

ژان رائول رابرت روشفور (۲۹ آوریل ۱۹۳۰ – ۹ اکتبر ۲۰۱۷) بازیگر فرانسوی بود. او در طول دوران فعالیت خود جوایز بسیاری دریافت کرد، از جمله یک سزار افتخاری در سال ۱۹۹۹.

روشفور در ۲۹ آوریل ۱۹۳۰ در پاریس، فرانسه، از والدینی اهل بریتنی به دنیا آمد. ژان روشفور در دینان متولد نشد، اما والدینش در آنجا زندگی می‌کردند. او در لیسه پی‌یر کورنئی در روآن تحصیل کرد.

روشفور هه عشر سال داشت که وارد مرکز دراماتیک خیابان بلانش شد. بعدها به کنسرواتوار ملی پیوست. او پس از گذراندن خدمت سربازی در سال ۱۹۵۳، به مدت هفت سال به عنوان بازیگر تئاتر با کمپانی گرنیه هوسنو همکاری کرد. او در آنجا به دلیل توانایی‌اش در بازی در ژانرهای درام و کمدی شناخته شد. او سپس به بازیگر تلویزیون و سینما تبدیل شد و همچنین به عنوان کارگردان نیز فعالیت کرد.

روشفور پس از ایفای چند نقش مکمل در کارتوچ، کاپیتان فراکاس و آنجلیک شگفت‌انگیز، نخستین نقش بزرگ خود را در سال ۱۹۷۲ در فیلم آتش‌های خانگی در کنار آنی ژیراردو در نقش همسر و کلود ژاد در نقش دخترش بازی کرد. در این دراما، او نقش مردی را بازی کرد که پیش از بازگشت، ده سال خانواده‌اش را ترک می‌کند. او در این فیلم در سن ۴۱ سالگی نقش پدری را بازی کرد که فرزندانی بالغ دارد (کلود ژاد جوان در آن زمان ۲۳ ساله بود). او برای اینکه پیرتر به نظر برسد، سبیل گذاشت که بعدها تنها یک بار در سال ۱۹۹۶ برای فیلم مضحکه آن را از صورت خود برداشت.

چهار سال پس از آتش‌های خانگی، او ستاره اصلی کمدی بحران میان‌سالی به نام پوزش مرا بود؛ مردی که زندگی مشترک خود با دانیل دلورم را برای رابطه با آنی دوپری به خطر می‌اندازد. به لطف موفقیت این فیلم، روشفور بسیار محبوب شد. در سال ۱۹۷۲، او در کمدی ایو روبر به نام مرد مو بلوند بزرگ با یک کفش سیاه، در نقش رئیس ضدجاسوسی، لویی تولوز، در مقابل پی‌یر ریچارد بازی کرد؛ نقشی که او در دنباله آن در سال ۱۹۷۴، یعنی بازگشت مرد مو بلوند بزرگ، نیز که باز هم توسط روبر کارگردانی شده بود، تکرار کرد. در سال ۱۹۹۸، او در مینی‌سریال کنت مونت کریستو در مقابل ژرارد دپاردیو، نقش فرناند دو مورسر را بازی کرد.

در دهه هشتاد، او جایگزین لوری مِین شد و راوی نسخه فرانسوی خوش‌آمدگویی به گوشه پو گردید. این موضوع باعث محبوبیت او نزد کودکان در آن زمان شد و دیزنی او را برای ضبط چندین نسخه صوتی از فیلم‌های کلاسیک خود استخدام کرد. در دهه ۱۹N، او با فیلم دوک‌های بزرگ به کمدی بازگشت که در آن در کنار دو بازیگر دیگر از نسل خود با کارنامه‌ای مشابه، یعنی فیلیپ نوآره و ژان‌پی‌یر ماریل، بازی کرد.

او پس از اینکه توسط کارگردان، تری گیلیم، به عنوان «دون کیهوتی بی‌نقص» انتخاب شد، قرار بود نقش اصلی را در فیلم مردی که دون کیهوت را کشت بازی کند. روشفور فقط برای این نقش انگلیسی یاد گرفت. متأسفانه، در میان مشکلات دیگر تولید، او دچار دیسک کمر شد. به دلیل عدم توانایی در فیلم‌برداری به مدت چندین ماه، تولید فیلم لغو شد. مستندی به نام گم‌شده در لا مانچا درباره این تولید ناموفق ساخته شد.

او در سال ۱۹۶۰ با الکساندرا موسکوا ازدواج کرد که از او دو فرزند داشت: ماری (۱۹۶۲) و ژولین (۱۹۶۵). او از بازیگر و فیلم‌ساز نیکول گارسیا نیز پسری به نام پی‌یر داشت. او از ازدواج دوم خود با فرانسوا ویدال، دو فرزند لوز (۱۹۹۰) و کلمنس (۱۹۹۲) داشت.