آنری دوکایی

آنری دوکایی (۳۱ ژوئیه ۱۹۱۵ – ۷ مارس ۱۹۸۷) به عنوان فیلمبردار به شهرت رسید، در حالی که فعالیت خود را در صنعت سینما به عنوان مهندس صدا و تدوینگر صدا آغاز کرده بود. او در طول جنگ جهانی دوم، یک فتوژورنالیست در ارتش فرانسه بود. پس از جنگ، او ساخت فیلم‌های کوتاه مستند را آغاز کرد و به کارگردانی و فیلمبرداری فیلم‌های صنعتی و تبلیغاتی پرداخت. او در سال ۱۹۴۷ اولین فیلم بلند خود را ساخت.

نام دوکایی به شدت با کارگردانانی گره خورده است که بر موج نو فرانسه تأثیرگذار بودند یا بخشی از آن بودند؛ از جمله ژان-پیر ملول، لویی مال و کلود شابرول. دوکایی اولین بار به عنوان فیلمبردار با ملول در فیلم سکوت دریا (۱۹۴۹) کار کرد. او همچنین صداگذاری و میکس صدا را بر عهده داشت. اگرچه دوکایی با ملول در فیلم کودکان سرکش کار کرد، که به گفته ویلیامز (۱۹۹۲، ص ۳۳۳) «...می‌توان این اثر را با دقت بیشتری به عنوان نمایش خیره‌کننده امکانات سینماییِ اقتباس وفادارانه ادبی در دستان کارگردانی بااستعداد دید»، اما طبق گفته ماری (ص ۸۸)، این کار دوربین متمایز او در فیلم باب گدای‌باز بود که توجه منتقدان کایه دو سینما را به خود جلب کرد. مال او را برای دو فیلم بلند اولش و شابرول برای سه فیلم بلند اولش استخدام کردند. آن‌ها خوش‌شانس بودند، زیرا در آن زمان برای دوکایی به‌سختی کار پیدا می‌شد، چرا که پس از شرکت در ساخت یک فیلم انتقادی درباره جنگ کره، به‌طور غیررسمی از سوی بسیاری از افراد طرد شده بود. زمانی که دوکایی برای فرانسوا تروفو در فیلم ضربات ۴۰۰ می‌آمد، او دیگر دارای شهرت بود و این یعنی او پردرآمدترین فرد در آن فیلم بود.

علاقه‌ی دوکایی به نور طبیعی، توانایی‌اش در کار با سرعت بالا و همچنین حساسیت عکاسی فوق‌العاده‌اش باعث شد تا با رنه کلمنت در چندین فیلم بلند، از جمله با فیلم خورشید تابان (۱۹۶۰) همکاری کند. او بود که «...دوربین را از سه‌پایه ثابتش آزاد کرد. او با حمایت از ملول، مال، شابرول و تروفو، موج نو را ممکن ساخت.» (ماری، ۲۰۰۳، ص ۸۹)