پت آست

پت آست بازیگر و مدل آمریکایی بود. او بیشتر به خاطر بازی در فیلم‌های اندی وارهول و همچنین به عنوان مدل و الهام‌بخش هالستون در دهه ۱۹۷۰ شناخته می‌شد. آست در دهه بیست زندگی‌اش از مهمانی‌های فایر آیلند لذت می‌برد و شخصیت پرشور او باعث شد با افراد بانفوذ ملاقات کرده و با آن‌ها دوست شود. او با وجود شغل روزانه‌اش به عنوان مسئول پذیرش در یک کارخانه جعبه‌سازی، آرزو داشت بازیگر، خواننده و مدل شود. او پس از ملاقات با کارگردان، جان شلزینجر در فایر آیلند، اولین حضور خود را بر پرده سینما تجربه کرد؛ شلزینجر او را برای نقش یکی از مهمانان مهمانی در فیلم کابوی نیمه شب (۱۹۶۹) انتخاب کرد. در همان دوران، او توجه طراح مد، هالستون را جلب کرد؛ هالستون با وجود اینکه آست ۲۱۰ پوند وزن داشت، در زمانی که اکثر مدل‌ها بسیار لاغر بودند، به او شغلی در بوتیک خود داد و او را به یکی از مدل‌های خود تبدیل کرد. در اوایل دهه ۱۹۷۰، آست در کنار افرادی چون پت کلوینلند، کانی کوک، آلوار چین، آنجلیکا هیوستون و کارن بیورنسون، به یکی از گروه مدل‌های محبوب هالستون تبدیل شد که لقب هالتونِت‌ها را داشتند. او همچنین در نمایش‌های مذکور در سال‌های مختلف برای هالستون و ایو سن لوران ظاهر شد و در نمایش مد جوایز کاتی در سال ۱۹۷۲، با بیرون آمدن از یک کیک غول‌پیکر، نمایش مد هالستون را به پایان رساند. او بعدها با اندی وارهول مرتبط شد که نقش صاحب‌خانه، لیدیا را در فیلم هییت (۱۹۷۲) در کنار جو دالساندرو به او سپرد.

در سال ۱۹۷۵، آست برای دنبال کردن حرفه بازیگری خود به هالیوود نقل مکان کرد. او در فیلم‌هایی چون دچس اند د دیرت‌واتر فاکس (۱۹۷۶)، فول پلی (۱۹۷۸)، زن کوچک‌شونده باورنکردنی (۱۹۸۱) و دختران مدرسه اصلاحی (۱۹۸۶) ظاهر شده است.

با متوقف شدن دوران بازیگری‌اش، او نسبت به لس‌آنجلس دچار دل‌زدگی شد. او برای اجرای نیین، یک موزیکال برادوی بر اساس فیلم ۸ و نیم اثر فدریکو فلینی، به نیویورک رفت، اما پس از سه ماه اخراج شد.