Toots Thielemans

ژان-باتیست فردریک ایزیدور، بارون تیلمانز (۲۹ آوریل ۱۹۲۲ – ۲۲ اوت ۲۰۱۶)، که با نام هنری توتس تیلمانز شناخته می‌شد، نوازنده جاز بلژیکی بود. او عمدتاً به‌خاطر نوازندگی هارمونیک کروماتیک و همچنین مهارت‌های گیتار و سوت‌زدن و همچنین آهنگسازی‌اش مشهور بود. به گفته تد جیا، مورخ جاز، مهم‌ترین دستاورد او «حمایت از هارمونیک فروتن» بود که تیلمانز آن را به یک «صدای مشروع در جاز» تبدیل کرد. او در نهایت به نوازنده برجسته هارمونیک جاز بدل شد.

اولین اجراهای حرفه‌ای او با گروه بنی گودمن در جریان تور اروپا در سال‌های ۱۹۴۹ و ۱۹۵۰ بود. او در سال ۱۹۵۱ به ایالات متحده مهاجرت کرد و در سال ۱۹۵۷ شهروند آن کشور شد. او از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۹ با جورج شیرینگ می‌نواخت و سپس گروه‌های خودش را در تورهای ایالات متحده و اروپا رهبری کرد. در سال ۱۹۶۱، او یکی از آهنگسازی‌های خودش به نام «بلوزِت» را ضبط کرد و به‌صورت زنده اجرا نمود که در آن گیتار می‌نواخت و سوت می‌زد. او در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ به تورهای اجرا و ضبط ادامه داد و با نوازندگانی چون اسکار پترسون، الا فیتزجرالد، سارا واگون، بیل ایوانز، دیزی گیلسپ، کنی ورنر، پت متینی، جاکو پاستوریوس، مینا مازینی، الیس رجینا، کوئینسی جونز، جورج شیرینگ، ناتالی کول، بیلی جوئل، پل سایمون و پاکیتو دی‌ریورا همکاری داشت.

تیلمانز موسیقی متن فیلم‌های گروگذاری (۱۹۶۴)، کابوی نیمه شب (۱۹۶۹)، گریز (۱۹۷۲)، سیندرلا لیبرتی (۱۹۷۳)، اکسپرس شگرلند (۱۹۷۴) و در جستجوی آقای گودبار (۱۹۷۷) را ضبط کرد. آهنگ تم هارمونیک او برای برنامه تلویزیونی محبوب خیابان سمسم، به مدت ۴۰ سال شنیده شد. او اغلب با کوئینسی جونز اجرا و ضبط می‌کرد، کسی که زمانی او را «یکی از بزرگترین نوازندگان زمانه ما» نامید. در سال ۲۰۰۹، او از سوی بنیاد ملی هنرهای آمریکا به عنوان استاد جاز انتخاب شد که بالاترین افتخار برای یک نوازنده جاز در ایالات متحده است.

تیلمانز در ۲۹ آوریل ۱۹۲۲ در بروکسل متولد شد. والدین او صاحب یک کافه بودند. او موسیقی را از سنین پایین و با استفاده از یک آکاردئون دست‌ساز در سه سالگی آغاز کرد. در طول اشغال بلژیک توسط آلمان که از سال ۱۹۴۰ شروع شد، او به جاز علاقه‌مند شد، اما در آن زمان با یک آکاردئون تمام‌سایز یا یک هارمونیک می‌نواخت که در دوران نوجوانی خودش نواختن آن را آموخته بود.

پس از آشنایی با موسیقی جانگو رینهارت، نوازنده جاز گیتار متولد بلژیک، او انگیزه یافت تا گیتار را به‌صورت خودآموز یاد بگیرد که این کار را با گوش دادن به آثار ضبط‌شده رینهارت انجام داد. در آن زمان او دانشجوی رشته ریاضیات بود. تا پایان جنگ در سال ۱۹۴۵، او خود را یک نوازنده تمام‌وقت می‌دانست. او در سال ۱۹۵۰ گفت: «فکر می‌کنم جانگو هنوز هم یکی از تأثیرگذاران اصلی من در زمینه غنای ملودی است. وقتی صدای او را می‌شنوم، می‌تواند مرا به گریه بیندازد.» او در جریان مصاحبه‌ای در سال ۱۹۸۸ به یاد آورد: «گمان می‌کنم در زمان مناسبی متولد شدم تا با تکامل زبان جاز زندگی کنم، با آن سازگار شوم و تحت تأثیر قرار بگیرم.»

او در دو داستان از سیلوریو پیس بازی کرد: جاکومینو پاسروتو واگابوندو و مانولو گاتینو سونیاطور.

او در سال ۱۹۴۹ به یک جلسه بداهه در پاریس با حضور سیدنی بش، چارلی پارکر، مایلز دیویس، مکس روچ و دیگران پیوست. او برای اولین بار سبک سریع‌تر موسیقی جاز ببی‌آپ را از طریق صفحات صدای پارکر و دیزی گیلسپ شنید که پس از جنگ به بلژیک آمده بودند. آن‌ها به «پیامبران» موسیقی او تبدیل شدند. با رشد مجموعه کوچک صفحات موسیقی جاز او، موسیقی بنی گودمن و لستر یانگ بیش از همه او را تحت تأثیر قرار داد..." }]