راسل سیمپسون

راسل مک‌کاسکیل سیمپسون (۱۷ ژوئن ۱۸۸۰، دنیل، کالیفرنیا – ۱۲ دسامبر ۱۹۵۹، وودلند هیلز، کالیفرنیا) بازیگر نقش‌های مکمل آمریکایی بود که در بیش از ۵۰۰ فیلم ظاهر شد. او بیشتر برای نقش‌های «پیرمرد پخته و پار» شناخته می‌شود. سیمپسون که چهره‌ای استخوانی، لاغر و با لحنی روستایی داشت، برای تقریباً چهل‌وپنج سال یک بازیگر نقش‌های مکمل آشنا بود، به‌ویژه به‌عنوان عضوی از گروه بازیگران ثابت جان فورد.

سیمپسون در ۱۸ سالگی در آلاسکا به دنبال طلا گشت. او کلاس‌های بازیگری را در سیاتل، واشینگتن آغاز کرد. او در سال ۱۹۱۰ با گرت رود آلتر از نیویورک ازدواج کرد.

او تا سال ۱۹۰۹ وارد دنیای تئاتر شده بود. او بین سال‌های ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۲ در حداقل دو نمایش در برادوی ظاهر شد و نخستین تجربه حضور در فیلم‌های سینمایی خود را با یک نقش کوچک در نسخه اصلی فیلم ویرجینیان ساخته سیسیل بی. دمیل در سال ۱۹۱۴ تجربه کرد. تا سال ۱۹۲۳، زمانی که این فیلم بازسازی شد، سیمپسون به ایفای نقش شخصیت اصلی شرور ارتقا یافته بود.

سیمپسون در طول دوران حرفه‌ای خود، ۱۲ سال در تورهای نمایش، گروه‌های بازیگران ثابت و در برادوی فعالیت کرد. او معمولاً نقش‌های اصلی را بازی نمی‌کرد، اما در طول دوران سینمای صامت در بسیاری از فیلم‌ها نقش‌آفرینی می‌کرد. او نقش اصلی پدربزرگ را در فیلم از گرد و غبار (۱۹۲۰) بازی کرد.

سیمپسون بیشتر برای همکاری در فیلم‌های جان فورد و به‌ویژه برای ایفای نقش پِی جاد در خوشه‌های خشم (۱۹۴۰) شناخته می‌شود. آخرین فیلم او اسب‌سواران بود که دهمین فیلم او برای فورد محسوب می‌شد. سیمپسون تا سال ۱۹۵۹، سال مرگش، فعالیت می‌کرد.

او رئیس شرکت لوازم جانبی گرامافون اوورسیز بود.