جین آرتور

جین آرتور (با نام اصلی گلدیس جورجانا گرین؛ زاده ۱۷ اکتبر ۱۹۰۰ – ۱۹ ژوئن ۱۹۹۱) بازیگر آمریکایی بود که به عنوان یکی از شخصیت‌های شاخص دوران طلایی هالیوود شناخته می‌شد. او که به هوش سرشار، صدای پرانرژی و جذابیت بی‌تکلفش شهرت داشت، به یکی از محبوب‌ترین ستاره‌های کمدی آن دوران، به‌ویژه در ژانر کمدی اسکروبال، تبدیل شد. جیمز هاروی، مورخ سینما، خاطرنشان کرده است که «هیچ‌کس بیش از جین آرتور با کمدی اسکروبال گره نخورده است» و آثار او همچنان رکن اصلی میراث این سبک محساری محسوب می‌شود.

آرتور در اواسط دهه ۱۹۳۰ به شهرت رسید و بیش از همه به خاطر همکاری با کارگردان، فرانک کاپرا، در فیلم‌های آقای دیدز به شهر می‌رود (۱۹۳۶)، تو نمی‌توانی آن را با خود ببری (۱۹۳۸) و آقای اسمیت به واشنگتن می‌رود (۱۹۳۹) شناخته شد. این فیلم‌ها تصویر او را به عنوان قهرمان ملموس و پرانرژی سینمای آمریکا در دوران دوران رکود تثبیت کردند. او برای بازی در فیلم هرچه بیشتر، بهتر (۱۹۴۳) نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن شد.

اگرچه او به دلیل بیزاری مشهور از فشارهای هالیوود و کناره‌گیری مکرر از زندگی عمومی شناخته می‌شد، اما آرتور پس از دهه ۱۹۴۰ نیز به صورت گزینشی به کار خود ادامه داد. او اجرای دراماتیک و ماندگاری را در نقش ماریان استارت در فیلم کلاسیک و وسترن شین (۱۹۵۳) ساخته جورج استیونز ارائه داد. او بعدها به بازیگری تلویزیونی بازگشت و در اپیزودی از گان‌اسموک در سال ۱۹۶۵ و در سریال کمدی خنده‌دار نمایش جین آرتور (۱۹۶۶) ظاهر شد.

آرتور پس از ترک بازیگری، به تدریس نمایش در کالج واسار و مدرسه هنر کارولینای شمالی پرداخت، جایی که دانشجویان او را به عنوان مدرس‌ای پرشور و بخشنده به یاد می‌آورند. او در سال‌های پایانی زندگی، زندگی نسبتاً خصوصی‌ای داشت و در سال ۱۹۹۱ در سن ۹۰ سالگی درگذشت.