کریستوفر وود

کریستوفر هوول وود (۵ نوامبر ۱۹۳۵ – ۹ مه ۲۰۱۵) فیلم‌نامه‌نویس و نویسنده انگلیسی بود که بیشتر برای مجموعه رمان‌ها و فیلم‌های «اعترافات» که با نام تیموتی لیا نوشت، شناخته می‌شد. او تحت نام خود، دو رمان جیمز باند را برای پرده سینما اقتباس کرد: جاسوسی که مرا دوست داشت (۱۹۷۷، به همراه ریچارد مایبام) و مون‌ریکر (۱۹۷۹).

رمان‌های متعدد وود به چهار گروه تقسیم می‌شوند: داستان‌های ادبی نیمه‌خودزندگینامه‌ای، داستان‌های تاریخی، رمان‌های ماجراجویانه و نوشته‌های عاشقانه کمدی با نام مستعار.

کریستوفر وود فرزند والتر لئونارد وود و اودری ماد (هویل) وود (زاده ۱۹۰۶) بود. آن‌ها در سال ۱۹۳۵ با هم ازدواج کردند. او در منطقه لمبت در لندن متولد شد. وود سه فرزند داشت که یکی از آن‌ها کارولین وود، تهیه‌کننده فیلم و کارگزار ادبی است.

وود در ۹ مه ۲۰۱۵ در آپارتمان خود در جنوب غربی فرانسه درگذشت و پسر و دخترش از او به یادگار ماندند. با این حال، مرگ او تا زمانی که سر راجر مور در اواخر همان سال، ۱۷ اکتبر، در توییتر ادای احترام کرد، به طور گسترده شناخته نشد.

والدین وود برای محافظت از او در برابر بمباران‌های جنگ (بلیتز)، پسرشان را برای تحصیل در مدرسه قواعد ادوارد ششم در نورویچ فرستادند. در بمباران بدکر در آوریل ۱۹۴۲، مدرسه قرون‌وسطایی مجاور به آوار تبدیل شد. وود تحصیلات خود را در مدرسه جونیور کینگز کالج در لندن ادامه داد، جایی که خود را در معرض خطر «افراد مست و دارای اختلالات روانی که مرتکب آزار می‌شدند» در میان کارکنان می‌دید.

وود در سال ۱۹۶۰ با مدرک اقتصاد و حقوق از پیترهاوس در دانشگاه کمبریج فارغ‌التحصیل شد. او خدمت سربازی اجباری خود را در قبرس گذراند که الهام‌بخش دومین رمان او یعنی «آلیس می‌گوید بسیار سخت است» شد. ویلیام بوید، نویسنده و هم‌رزم او در نویسندگی آثار باند، این کتاب را ستود و آن را در کنار «خداحافظی با اسلحه» اثر ارنست همینگوی و «کاتچ-۲۲» اثر جوزف هلر، یکی از معدود نمونه‌های متقاعدکننده از روایت‌های جنگ دانست.

تجربیات آفریقایی وود الهام‌بخش دو رمان بود: اولین اثر او یعنی «آن را برای من رقم بزن» و رمان ماجراجویانه او «کبوتر علیه مرگ» (۱۹۸۳). او درباره «کبوتر علیه مرگ» به یاد آورد: «من در سال ۱۹۶۰ در حال کمک به برگزاری یک همه‌پرسی در کامرون جنوبی تحت نظارت سازمان ملل بودم. پیرمردی از کلبه‌ای بیرون آمد که در نگاه اول فکر کردم یک سطل زغال برنجی به سر دارد. سپس متوجه شدم که آن یک کلاهخود آلمانی با یک میخ در بالای آن است. علاقه من از همان‌جا شروع شد. سال‌ها بعد، داستان شکل گرفت.» وود پس از تحقیقات گسترده، اسنادی از یک کبوتر پیدا کرد که به جنوب غربی آفریقا فرستاده شده بود و همچنین یک ایستگاه بی‌سیم در توگولند که آلمانی‌ها ساخته و بریتانیایی‌ها تخریب کرده بودند؛ او تمام این‌ها را برای خلق رمان در هم تنید.

وود مدیر اجرایی حساب‌ها در آژانس تبلیغاتی میسیوس وین-ویلیامز شد و برندهای ملی را مدیریت می‌کرد. وود مانند همکارش در میسیوس، دزموند اسکیرو، از مسیرهای روزانه قطار بین خانه خود در رویستون و لندن برای نوشتن چندین کتاب اول خود استفاده می‌کرد.

وود پس از تلاش‌های ناموفق برای ارائه فیلم‌نامه‌های تلویزیونی، اولین رمان خود را نوشت که نام آن را «هیچ‌کس اینجا نیست جز ما پیکنزها» گذاشت. ناشران نام آن را به «آن را برای من رقم بزن» تغییر دادند. فروش رمان ضعیف بود و متعاقباً پس از تهدید به شکایت به دلیل افترا، کتاب از چرخه انتشار خارج شد.

وود ایده مجموعه‌ای از رمان‌های کمدی با مضامین ویژه را به ناشران خود در اسفر پپربک‌ها ارائه کرد. اولین کتاب از این مجموعه، یعنی «اعترافات یک پنجره‌شو»، چندین ویرایش از آن منتشر شد.