برونو کوله

برونو کوله (زاده ۱۳ ژانویه ۱۹۵۴) آهنگساز فرانسوی است که بیشتر به‌خاطر موسیقی متن فیلم‌هایش شناخته می‌شود.

کوله در پاریس متولد شد؛ پدر او، فارث کوله، اهل واندِه است و مادرش، برنسی کوله، در پاریس متولد شد. کوله آموزش موسیقی خود را با ویولن و پیانو آغاز کرد و تحت آموزش برن سانتوس قرار گرفت و هدفش این بود که آهنگساز موسیقی کلاسیک معاصر شود. با این حال، مجموعه‌ای از آشنایی‌ها به‌تدریج او را به سمت موسیقی فیلم سوق داد. کوله با فرانسوا ریشنباخ آشنا شد که در سال ۱۹۷۷ از او خواست تا برای مستند او با نام «مکزیک جادویی» موسیقی بسازد، که این امر اجازه داد او در سال ۱۹۸۶ اولین موسیقی‌های متن را برای «کسی که بیش از حد در آغوش می‌گیرد» اثر ژاک دویل بنویسد. او تا پایان دهه ۱۹۹۰، فعالیت بی‌سروصدایی داشت و عمدتاً برای تلویزیون آهنگسازی می‌کرد. نام او اغلب در فیلم‌های تلویزیونی ساخته ژرار مارکس و لوران هینمان دیده می‌شود. او همچنین موسیقی متن فیلم «شاهزاده کوچک گفت» ساخته کریستین پاسکال در سال ۱۹۹۲ و فیلم «پسر کوسه» ساخته آگنس مرل در سال ۱۹۹۳ را آهنگسازی کرد.

در سال ۱۹۹۴، او با ژوزه دایان، تهیه‌کننده تلویزیونی، آشنا شد که به او اجازه داد برای سریال تلویزیونی «رودخانه امید» که در پاییز ۱۹۹۵ از شبکه فرانس ۲ پخش شد، تم بنویسد. او بار دیگر با دایان در تولیدات بزرگ دیگری همچون «کنت مونت کریستو»، «بالزاک» و «شب‌گردها» همکاری کرد.

بزرگ‌ترین نقطه عطف حرفه او در سال ۱۹۹۶ رقم خورد، زمانی که با کلود نوری‌سانی و ماری پرنو، کارگردانان مستند «ریز‌موجودات» همکاری کرد. همین یک فیلم، که موسیقی آن اهمیت بسیار زیادی داشت، موفقیت بزرگی بود و کوله را به یکی از پرطرفدارترین آهنگسازان موسیقی فیلم در فرانسه تبدیل کرد. او در سال ۱۹۹۷ جایزه سزار برای بهترین موسیقی متن فیلم و همچنین جایزه ویکتوار دو لا موزیک را از آن خود کرد. شهرت او با موسیقی متن فیلم‌های «هیمالیا» (۱۹۹۹) و «رودهای سرخ» (۲۰۰۰) تثبیت شد و پس از آن، نام برونو کوله در بیشتر فیلم‌های پرفروش جدید فرانسه، مانند «بلفگور» و «ویدوک»، دیده می‌شد.

پس از تولید موسیقی متن فیلم «مهاجرت بال‌دار» در سال ۲۰۰۱، کوله اعلام کرد که می‌خواهد فعالیت‌های خود را در زمینه موسیقی فیلم به‌طور قابل توجهی کاهش دهد و در عوض بر پروژه‌های دیگر تمرکز کند، از جمله ساخت یک اپرا برای کودکان و همکاری با آکناتون، گروه آیم (IAM) متعلق به آکناتون و گروه کورسیکایی «آ فایلتا» که از زمان ساخت موسیقی متن فیلم «دون جوان» ساخته ژاک وبر در سال ۱۹۹۸، با آن‌ها همکاری داشت.

در سال ۲۰۰۲، نام او در تیتراژ پایانی انیمیشن «کودکی که می‌خواست خرس باشد» و در سال ۲۰۰۴، در فیلم «ماموران مخفی» ساخته فردریک شوئندورفر دیده شد. در همان سال، او موسیقی متن فیلم «گروه کُر» ساخته کریستوف باراتیه را نوشت که ژان باتیست مانیه نقش اصلی سوپرانو را در آن می‌آورد و متعاقباً به یک موفقیت بین‌المللی تبدیل شد. موسیقی این فیلم به اندازه خود فیلم مورد تحسین قرار گرفت و سومین جایزه سزار را برای کوله به ارمغان آورد. ترانه «به مسیر خود بنگر» نیز نامزد جایزه اسکار (بهترین آهنگ اصلی) شد. از آن زمان، به نظر می‌رسد همکاری‌های کوله در سینما به آثاری از کارگردانانی محدود شده است که از قبل با آن‌ها سابقه همکاری دارد، به‌ویژه ژاک پرن، فردریک شوئندورفر و ژام هوت.