کریستین حکیم

هرلینا کریستین ناتالیا حکیم (متولد ۲۵ دسامبر ۱۹۵۶ در کوآلالا تونگکال، جامبی) بازیگر، تهیه‌کننده فیلم و فعال اجتماعی اندونزیایی است. کریستین دارای تبار مختلط بوده و ریشه‌های خانوادگی او به آچِه، مینانگ، جاوا و خاورمیانه بازمی‌گردد.

کریستین حکیم در جامبی متولد شد و در یوگیاکارتا پرورش یافت؛ او در آغاز مسیر زندگی، آرزوی تبدیل شدن به معمار یا روان‌شناس را داشت. سرنوشت شغلی او زمانی تغییر کرد که توسط کارگردان تغوه کاریا برای فیلم سال ۱۹۷۳ میلادی یعنی «عشق اول» شناسایی شد. ایفای نقش در این فیلم جایزه سیترا را برای بهترین بازیگر نقش اول زنان برای او به همراه آورد و او را قانع کرد که بازیگری را حرفه خود قرار دهد. از آن زمان، او در فیلم‌های متعددی از جمله «طوفان حتماً می‌گذرد» در سال ۱۹۷۷ و «چوت نیا دین» در سال ۱۹۸۸ به ایفای نقش پرداخته است. او همچنین در نقشی کوچک در فیلم هالیوودی «بخور عبادت کن عشق بورز» در سال ۲۰۱۰ حضور داشت. تا سال ۲۰۱۸، او مجموعاً هشت جایزه سیترا دریافت کرده بود، جوایز دستاورد عمر را از جشنواره فیلم اندونزی، جوایز بازیگران سینمای اندونزی و جشنواره بین‌المللی سینمانیلا کسب نموده بود و همچنین به عنوان عضو هیئت داوران در جشنواره فیلم کن در سال ۲۰۰۲ خدمت کرده است.

کریستین در سال ۱۹۹۸ فعالیت خود را به حوزه تولید فیلم گسترش داد و آثار «برگ روی بالش» و «شن‌های زمزمه‌کننده» را تولید نمود. او پس‌ازآن به ساخت فیلم‌های مستند پرداخت و به یکی از حامیان آموزش و ارتقای آگاهی درباره اختلال طیف اوتیسم تبدیل شد. از سال ۲۰۰۸، او به عنوان نماینده اندونزی در یونسکو با تمرکز بر مسائل آموزشی مشغول به خدمت بوده است.

کریستین در ابتدا نیازی به بازیگری نمی‌دید و هدف اصلی او معمار یا روان‌شناس شدن بود. با این حال، تقدیر او زمانی تغییر مسیر داد که تغوه کاریا پیشنهاد همکاری در فیلم «عشق اول» را به او داد. کارگردان پس از مشاهده عکس‌های مدلینگ کریستین در یک مجله، که تنها جهت کمک به یکی از دوستان انجام داده بود، با او تماس گرفت. کریستین که نتوانست در برابر رفتار گرم و صمیمانه کاریا مقاومت کند، توضیح داد که او چگونه «مانند ماهیگری او را به آرامی به دام انداخت». اگرچه او در ابتدا تصور می‌کرد پس از پایان پروژه بازیگری را کنار خواهد گذاشت، اما عملکردش در «عشق اول» جایزه سیترا را برای بهترین بازیگر نقش اول برایش به ارمغان آورد و او را متقاعد کرد که در مسیر بازیگری ادامه دهد.

تغوه کاریا بعدها اعتراف کرد که با تهیه‌کننده فیلم بر سر انتخاب کریستین بحث و جدل داشته است. تهیه‌کننده نگران بود که او «بسیار لاغر است و اندام مطلوبی ندارد»، اما کاریا در پاسخ به وی گفت: «آیا ما داریم فیلم می‌فروشیم یا جاذبه‌های فیزیکی را؟»

سال بعد، کریستین در فیلم دیگری به کارگردانی تغوه کاریا به نام «فرار ازدواج» بازی کرد. این تجربه درک عمیق‌تری از هنر بازیگری به او بخشید و به او اجازه داد تا «زندگی را از طریق مطالعه شخصیت، از منظر متفاوتی ببیند». در سال ۱۹۷۶، او در اثری به نام «چیزی زیبا» به کارگردانی ویم اومبو بازی کرد که اولین فیلمی بود که کریستین در آن از صدای خودش استفاده نمود. در پیشینه آثارش، صدای او توسط تیتی قداری دوبله می‌شد چراکه صدای طبیعی او «بسیار بم» تلقی می‌شد. در سال ۱۹۷۷، او در «طوفان حتماً می‌گذرد» ظاهر شد که تصویرش بر روی پوستر فیلم و جلد آلبوم موسیقی متن قرار گرفت.

کریستین در نوامبر ۱۹۸۳، چهارده فیلم اندونزیایی را در جشنواره سه قاره نانت به نمایش گذاشت که در نیمی از آن‌ها حضور داشت. دو سال بعد، او به عنوان ناظر در جشنواره فیلم کن شرکت کرد و رابطه کاری خود را با پی‌یر ریسینت آغاز نمود که بعدها در معرفی فیلم‌های او به کن موثر بود.