ولادیمیر سوکولوف

ولادیمیر الکساندروویچ سوکولوف (با نام اصلی ولادیمیر الکساندروویچ سوکولوف؛ زاده ۲۶ دسامبر ۱۸۸۹ – وفات ۱۵ فوریه ۱۹۶۲) بازیگر نقش‌های مکمل در تئاتر و به‌ویژه در سینما بود.

سوکولوف در مسکو، روسیه به دنیا آمد. او پیش از مهاجرت به برلین در سال ۱۹۲۳، به عنوان بازیگر و دستیار کارگردان در تئاتر مسکو کار می‌کرد. با اوج‌گیری نازیسم، سوکولوف که یهودی بود، ابتدا در سال ۱۹۳۲ به پاریس و سپس در سال ۱۹۳۷ به ایالات متحده نقل مکان کرد.

او از سال ۱۹۳۷ تا ۱۹۵۰ در تعدادی از نمایشنامه‌های برادوی ظاهر شد. او همچنین به‌سرعت در فیلم‌های آمریکایی نیز کار پیدا کرد و شخصیت‌هایی با ملیت‌های بسیار متنوع (خود او زمانی تعداد آن‌ها را ۳۵ مورد تخمین زده بود) را بازی کرد؛ برای مثال فیلیپینی (بازگشت به باتان)، فرانسوی (مسیر مارسی)، یونانی (آقای شانس)، عرب (مسیر مراکش)، رومانیایی (من یک گرگینه نوجوان بودم) و چینی (ماکائو). از میان شناخته‌شده‌ترین نقش‌های او می‌توان به آنسلموی گرتیلا در فیلم برای که ناقوس به صدا در می‌آید (۱۹۴۳) و پیرمرد مکزیکی در فیلم هفت دلاور اشاره کرد.

در اواخر دهه ۱۹۵۰ و اوایل دهه ۱۹۶۰، او در تعدادی از سریال‌های تلویزیونی نیز ظاهر شد، از جمله سه قسمت از سریال منطقه گرگ‌ومیش (قسمت‌های «گرد و غبار»، «هدیه» و «آینه»). در اول ژانویه ۱۹۶۱، سوکولوف در سریال وسترن قانون‌گذار محصول ای‌بی‌سی/وارنر برادرز با بازی جان راسل و پیتر براون، به عنوان «استفانو پیر» که چوپانی خردمند بود، به عنوان بازیگر مهمان ایفای نقش کرد. او همچنین در یک قسمت از سریال نامزدها با عنوان مشکل‌یاب ظاهر شد.

او از شاگردان استانیسلاوسکی بود، اما در مقاله‌ای در یک روزنامه در سال ۱۹۶۰، بازیگری متد (و همچنین تمام نظریه‌های دیگر بازیگری) را رد کرد.

او پس از یک دوران فعالیت طولانی، در سال ۱۹۶۲ بر اثر سکته مغزی در هالیوودِ کالیفرنیا درگذشت.