Mulatu Astatke

مولاتو آستاتکه، نوازنده اتیوپیایی (پیانو، ارگ، ویبرافون و پرکاشن)، آهنگساز و تنظیم‌کننده، در کشور زادگاهش نامی آشناست؛ جایی که او را به عنوان پدر «اتیو-جاز» می‌شناسند، سبک منحصربه‌فردی که ترکیبی از پاپ، جاز مدرن، موسیقی سنتی اتیوپی، ریتم‌های لاتین، رگای کارائیبی و آفرو-فانک است. او پس از توسعه سبک خود در ایالات متحده با انتشار دو اثر بسیار تأثیرگذار در اواسط دهه ۶۰، بخش زیادی از دهه ۷۰ را صرف گسترش مرزهای موسیقی اتیوپی کرد؛ وی با همکاری با هنرمندانی چون محمود احمد و دوک الینگتون در داخل و خارج از کشور، موسیقی تحسین‌شده‌ای را در کمپانی آمها رکوردزِ امها اشته ته منتشر کرد. محبوبیت او در اواسط دهه ۲۰۰۰، پس از استفاده از موسیقی‌اش در فیلم «گل‌های پرپر» اثر جیم جارمش، در فرهنگ غربی دوباره جان گرفت. مولاتو تا اواسط دهه ۲۰۱۰ نیز به تکامل خلاقانه خود ادامه داد و همکاری‌های طولانی‌مدتی با گروه‌هایی از جمله ایذر/اورکسترا از بوستون، گروه هلوسنتریکس از لندن و بلک جیسوس اکسپیرینس از استرالیا داشته است.

آثار مولاتو تمرکز تازه‌ای را بر سازپردازی و ریتم در موسیقی پاپ اتیوپی ایجاد کرد و از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۴ دوران طلایی را در محافل پاپ و جاز این کشور رقم زد. او پس از آن یک مدرسه موسیقی تأسیس کرد و کلوپ خود را باز کرد، در حالی که همچنان به عنوان تنظیم‌کننده، مشاور و دی‌جی فعال بود. او در سال ۲۰۰۴ با گروه ایذر/اورکسترا از ماساچوست آشنا شد و یک همکاری طولانی‌مدت با این گروه شکل داد. حضور آهنگ‌های او در موسیقی متن فیلم «گل‌های پرپر» (۲۰۰۵) ساخته جیم جارمش، مولاتو را با مخاطبان کاملاً جدیدی آشنا کرد و تأثیر فزاینده او بر موسیقی غربی را می‌توان در آثار هیپ‌هاپ هنرمندانی چون کوانتیک، نیس، مدلیب و کانی وست شنید که همگی از موسیقی او نمونه‌برداری کرده‌اند.