دایانا راس

دایانا راس (زاده ۲۶ مارس ۱۹۴۴) خواننده، بازیگر و تهیه‌کننده موسیقی آمریکایی است. راس که در دیترویتِ میشیگان متولد و بزرگ شده است، با آوازخوانی در گروه موسیقی سوپریمز به شهرت رسید؛ گروهی که در طول دهه ۱۹۶۰ به موفق‌ترین گروه موتائون تبدیل شد و با داشتن بیشترین رتبه در جدول‌های موسیقی، موفق‌ترین گروه زن در تاریخ ایالات متحده و یکی از پرفروش‌ترین گروه‌های دخترانه در تمام دوران‌ها در جهان محسوب می‌شود. این گروه با انتشار دوازده تک‌آهنگ شماره یک در جدول بیلبورد هات ۱۰۰ ایالات متحده، رکورد ثبت کرد که شامل آهنگ‌های «کجا عشق‌مان رفت»، «عشق عزیزم»، «بیا مرا ببین»، «ایست! به نام عشق»، «نمی‌توانی در عشق عجله کنی»، «تو مرا معطل نگه می‌داری»، «بچه عاشق» و «روزی با هم خواهیم بود» است.

پس از جدایی از سوپریمز در سال ۱۹۷۰، راس در همان سال اولین آلبوم انفرادی خود را با همان نام منتشر کرد که شامل تک‌آهنگ شماره یک پاپ «هیچ کوهی به اندازه کافی بلند نیست» بود. او بعداً در سال ۱۹۷۳ آلبوم «صبح مرا لمس کن» را منتشر کرد؛ ترانه اصلی این آلبوم دومین تک‌آهنگ شماره یک انفرادی او شد. او فعالیت انفرادی موفق خود را در طول دهه ۱۹۷۰ ادامه داد که شامل آلبوم‌های پرفروشی همچون «ماهاگونی» و «دایانا راس» و تک‌آهنگ‌های شماره یک آن‌ها، یعنی به ترتیب «موسیقی متن ماهاگونی» و «لور هانگ‌اور» بود. آلبوم ۱۹۸۰ او با عنوان «دایانا»، تک‌آهنگ شماره یک دیگری به نام «وارونه» و همچنین آهنگ پرطرفدار جهانی «من دارم می‌آیم» را تولید کرد. آخرین تک‌آهنگ راس با موتائون در دوره ابتدایی همکاری‌اش با این شرکت، ششمین و آخرین تک‌آهنگ شماره یک پاپ او در ایالات متحده بود: دوتوئ «عشق بی‌پایان» با همکاری لیونل ریچی که دوران فعالیت انفرادی او نیز با موفقیت این اثر آغاز شد.

راس همچنین به بازیگری نیز روی آورده است و برای بازی در فیلم «بانوی آوازخوان بلوز» (۱۹۷۲) نامزد جایزه گلدن گلوب و جایزه اسکار شد؛ او موسیقی متن این فیلم را نیز ضبط کرد که به یک اثر شماره یک تبدیل شد. او همچنین در دو فیلم بلند دیگر، یعنی «ماهاگونی» (۱۹۷۵) و «ویز» (۱۹۷۸) بازی کرد و بعدها در فیلم‌های تلویزیونی «از تاریکی» (۱۹۹۴) که برای آن نیز نامزد جایزه گلدن گلوب شد، و «پلاتین دوگانه» (۱۹۹۹) ایفای نقش کرد.

مجله بیلبورد، راس را «سرگرم‌کننده زن قرن» نامید. در سال ۱۹۹۳، کتاب رکوردهای جهانی گینس، راس را به دلیل موفقیتش در ایالات متحده و بریتانیا و داشتن آهنگ‌های بیشتر نسبت به هر هنرمند زن دیگری در جدول‌ها، موفق‌ترین هنرمند موسیقی زن در تاریخ اعلام کرد؛ او در مجموع دوران کاری خود با سوپریمز و به عنوان هنرمند انفرادی، ۷۰ تک‌آهنگ پرطرفدار داشته است. در سال ۱۹۸۸، راس به عنوان عضوی از گروه سوپریمز، در کنار مری ویلسون و فلورنس بالارد، به تالار مشاهیر راک اند رول راه یافت. او در سال ۲۰۰۷ برنده افتخارات مرکز کندی و در سال ۲۰۱۶ برنده مدال آزادی ریاست‌جمهوری شد.

او ۱۲ بار نامزد جایزه گرمی شده است، هرچند هرگز برنده جایزه رقابتی نشد، اما بعدها در سال ۲۰۱۲ برنده جایزه دستاورد مادام‌العمر گرمی شد. در دسامبر ۲۰۱۶، مجله بیلبورد او را پنجاهمین هنرمند موفق سبک دنس در تمام دوران‌ها نامید. در جدول هنرمندان برتر تاریخ ۱۰۰ آهنگ برتر بیلبورد، او به عنوان خواننده اصلی سوپریمز در رتبه شانزدهم و به عنوان هنرمند انفرادی در رتبه بیست و ششم قرار گرفت. در دسامبر ۲۰۱۸، دایانا راس با کسب رتبه سوم در جدول سالانه هنرمندان آهنگ‌های کلاب دنس بیلبورد، جایگاه خود را به عنوان دیوا در سبک دنس تثبیت کرد.