جیمز فلاوین

بازیگر نقش‌های مکمل آمریکایی که فعالیت حرفه‌ای او نزدیک به نیم قرن طول کشید. جیمز ویلسون فلاوین جونیور، فرزند یک پیش‌خدمت هتل با تبار کانادایی-انگلیسی و مادری به نام کاترین بود که پدرش یک مهاجر ایرلندی بود. (بنابراین فلاوین که در هالیوود به عنوان تیپ «ایرلندی» شناخته می‌شد، تنها یک‌چهارم ایرلندی بود). فلاوین در پورتلند، مین متولد و بزرگ شد (واقعیتی که شاید باعث غنای رابطه کاری بعدی او با کارگردان، جان فورد، که او نیز اهل پورتلند بود، شده باشد). او در آکادمی نظامی ایالات متحده در وست‌پوینت تحصیل کرد، اما (برخلاف برخی منابع) فارغ‌التحصیل نشد. در عوض، او دانشگاه را رها کرد و به پورتلند بازگشت و در آنجا راننده تاکسی شد. در آن زمان نیز مانند امروز، گروه‌های تئاتر تابستانی هر ساله به مین سرازیر می‌شدند و در سال ۱۹۲۹ از او خواسته شد تا جایگزین یک بازیگر شود. او در آن نقش بسیار خوب عمل کرد و مدیر گروه به او ۱۵۰ دلار در هفته پیشنهاد داد تا همراه با گروه به نیویورک بازگردد. فلاوین این پیشنهاد را پذیرفت و تا بهار ۱۹۳۰ در یک مهمان‌پناهی در خیابان ۸۷ غربی، شماره ۱۰۸ در منهتن زندگی می‌کرد. فلاوین در آن دوران موفق نشد به برادوی راه یابد (اولین حضور او در برادوی سی و نه سال بعد، در بازآفرینی سال ۱۹۷۱ نمایش «صفحه نخست» رقم خورد که در آن فلاوین نقش مورفی را بازی می‌کرد و برای مدت کوتاهی نقش اصلی والتر برنز را از ستاره اثر، رابرت رایان، بر عهده گرفت). او با بازی در تولیدات تئاتر محلی و تورهای نمایشی، مسیر خود را در سراسر کشور طی کرد و در حدود سال ۱۹۳۲ به لس‌آنجلس رسید. او به سرعت به سینما روی آورد و در اولین فیلم خود، سریال یونیورسال به نام معمای پست هوایی (۱۹۳۲)، نقش اول را ایفا کرد. او همچنین همسر نقش اول زن خود را یافت و در همان سال با لوسیل براون، ستاره زن آن سریال، ازدواج کرد. با این حال، آن سریال در عمل آخرین باری بود که فلاوین نقش اول یک فیلم را ایفا کرد. پس از آن، او تقریباً منحصراً به نقش‌های مکمل محدود شد که بسیاری از آن‌ها حتی نام هم نداشتند. او در نقش پلیس‌های یونیفرم‌پوش و کارآگاه‌های سخت‌گیر تخصص داشت، اما نقش رانندگان شخصی، رانندگان تاکسی و حتی یک محافظ قصر در قرن شانزدهم را نیز با مهارت بازی کرد. فلاوین بین سال‌های ۱۹۳۲ تا ۱۹۷۱ در نزدیک به چهارصد فیلم و در تقریباً صد قسمت تلویزیونی ظاهر شد، پیش از آنکه آخرین حضور خود را به عنوان رئیس‌جمهور دوایت دی. آیزنهاور در فیلم فرانسیس گری پاورز: داستان واقعی حادثه جاسوسی یو-۲ (۱۹۷۶) تجربه کند. فلاوین در ۲۳ آوریل ۱۹۷۶ بر اثر بیماری قلبی در مرکز پزشکی سیدرز-ساینای در لس‌آنجلس درگذشت. همسر او، لوسیل، هفده روز بعد درگذشت. از میان بازماندگان آن‌ها پسرشان، ویلیام جیمز فلاوین، که بعدها استاد کالج جنگ ارتش ایالات متحده شد، باقی ماند. جیمز و لوسیل براون فلاوین در گورستان هالی کراس در کالور سیتی، کالیفرنیا به خاک سپرده شدند.