سیلوی تستود

سیلوی تستود در ۱۷ ژانویه ۱۹۷۱ در لیون زاده شد. والدین او زمانی که او دو ساله بود از هم جدا شدند. او دوران جوانی خود را در منطقه کروا-روس در لیون گذراند و توسط مادرش که یک حسابدار بود، بزرگ شد. او در دبیرستان، زبان چینی آموخت. این دختر جوان که از همان اوایل مجذوب سینما شده بود، خود را به‌ویژه با شخصیت نوجوان پیچیده‌ای که شارلوت گینسبور در فیلم بی‌باک بازی کرده بود، همزاد می‌دید. او پس از نقل‌مکان به پاریس برای تحصیل در رشته تاریخ، به‌زودی با پیوستن به کلاس‌های آزاد در کور فلوران و سپس کنسرواتوار که اساتیدش ژاک لاسال و کاترین هیگل بودند، بازیگری را آغاز کرد. او اولین حضور خود در مقابل دوربین را در سال ۱۹۹۴ در فیلم زوج‌ها و عاشقان تجربه کرد.

او در دوران جوانی و پس از تحسین بازیگران در فیلم‌ها، تصمیم گرفت بازیگر شود. سپس در لیون نزد کریستین تپانار، بازیگر و کارگردان، کلاس‌های بازیگری گذراند. او در سال ۱۹۸۹ برای تحصیل در رشته تاریخ و همچنین گذراندن کلاس‌های بازیگری در کلاس‌های آزاد کور فلوران و سپس به مدت سه سال در کنسرواتوار ملی هنرهای نمایشی با حضور ژاک لاسال و کاترین هیگل به عنوان استاد، به پاریس نقل‌مکان کرد.

در اوایل دهه ۱۹۹۰، او اولین نقش‌های کوچک خود را در سینما به دست آورد و سپس در فیلم‌های بلندمانند داستان پسری که می‌خواست بوسیده شود ساخته فیلیپ آرل (۱۹۹۴)، زیباترین دوران... ساخته دیدیه اودپن (۱۹۹۵) یا حتی عشق، و غیره ساخته ماریون ورنو (۱۹۹۶) ایفای نقش کرد.

در سال ۱۹۹۷، سیلوی تستود نخستین موفقیت بزرگ خود را در سینمای آلمان با فیلم فراتر از سکوت ساخته کارولین لینک تجربه کرد که برای آن زبان آلمانی، کلارینت و زبان اشاره آموخت. او برنده جایزه بهترین بازیگر زن از جایزه فیلم آلمان (معادل جایزه سزار برای بهترین بازیگر زن) شد. در سال ۱۹۹۸، او اولین نقش مهم خود را در سینمای فرانسه بازی کرد و با نقش بئا در کارناوال، اولین فیلم بلند توماس ونسان، در فرانسه با موفقیت چشمگیری روبرو شد که برای آن نامزد جایزه سزار بهترین امید دختر (بهترین بازیگر نوظهور زن) شد و جایزه مایکل سیمون را دریافت کرد. او سپس فعالیت بازیگری مهم خود را با تمایل به سینمای مؤلف آغاز کرد.

در سال ۲۰۰۰، بازی او در فیلم اسیر ساخته شانتال آکرمن (اقتباسی از رمان زندانی اثر مارسل پروست)، نامزدی بهترین بازیگر زن در جایزه فیلم اروپا را برای او به ارمغان آورد. در سال ۲۰۰۱، او برای دومین نامزدی خود، جایزه سزار بهترین امید دختر را برای اجرای درخشان کریستین پاپن، یکی از خواهرهای پاپن، در فیلم زخم‌های مرگبار ساخته ژان-پیر دنیس که بر اساس یک خبر از سال ۱۹۳۳ ساخته شده بود، دریافت کرد.