الگین لسلی

الگین لسلی (که با نام‌های لسلی، لِسلی و لِزلی نیز ثبت شده است) (۱۰ ژوئن ۱۸۸۳ - ۱۰ ژانویه ۱۹۴۴)، فیلم‌بردار دستی آمریکایی در دوران سینمای صامت بود؛ دورانی از فیلم‌سازی که در آن تقریباً تمام جلوه‌های ویژه باید در حین فیلم‌برداری و درون دوربین تولید می‌شدند. اگرچه لسلی در ابتدا با راسکو «فتی» آرباکل و بعدها با هری لنگدون همکاری می‌کرد، اما بیشتر برای جلوه‌های پیشگامانه‌ای که با باستر کیتون خلق کرد شناخته می‌شود؛ کسی که او را به‌دلیل توانایی‌اش در چرخاندن مداوم هندل دوربین با هر سرعتِ درخواستی، «مترونوم انسانی» نامیده بود.

خلاقانه‌ترین جلوه‌های لسلی در سال‌های ۱۹۲۱ در سالن نمایش و ۱۹۲۴ در شرلوک جونیور بود. در سالن نمایش، لسلی با استفاده از یک لنز با شاتر مخصوص و تکرار چرخش‌های عقب‌گرد و رو به جلو، این امکان را برای کیتون فراهم کرد تا به‌صورت هم‌زمان به‌عنوان حداکثر نُه شخصیت ظاهر شود که با یکدیگر تعامل دارند. در شرلوک جونیور، موقعیت‌یابی دقیق دوربین و بازیگر توسط لسلی در مکان‌های مختلف، این جلوه را ایجاد کرد که گویی مردی در یک فیلم گیر افتاده است که در حالی که تلاش می‌کند خود را هماهنگ کند، مکانش مدام تغییر می‌کند. لسلی پس از فیلم‌برداری فیلم دوربین‌بان با باستر کیتون در سال ۱۹۲۸، از حرفه فیلم‌سازی بازنشسته شد.