اسکات رودین

اسکات رودین (زاده ۱۴ ژوئیه ۱۹۵۸) تهیه‌کننده آمریکایی فیلم و تئاتر است.

او کار خود را در شانزده سالگی به عنوان دستیار کرمیت بلومگاردن، تهیه‌کننده تئاتر، آغاز کرد. او بعداً برای تهیه‌کنندگانی چون رابرت وایت‌هد و امانوئل آزنبرگ کار کرد. رودین پس از اینکه به جای رفتن به دانشگاه، شغلی را به عنوان مدیر انتخاب بازیگر پذیرفت، در نهایت شرکت خودش را تأسیس کرد. در سال ۱۹۸۰، رودین به لس‌آنجلس نقل مکان کرد و در شرکت ادگار جی. شریک اسوسییتس مشغول به کار شد؛ جایی که تهیه‌ندگی فیلم‌های مختلفی از جمله من تا جایی که می‌توانم می‌رقصم (۱۹۸۱)، مینی‌سریال شبکه ان‌بی‌سی با عنوان گلوری کوچک... بالاخره شاد (۱۹۸۲) و مستند برنده اسکار او او مرا باعث می‌شود احساس رقصیدن کنم (۱۹۸۳) را بر عهده داشت. رودین بعدها شرکت خود را با نام تولیدات اسکات رودین تأسیس کرد. اولین فیلم او تحت این نام، خانم سوفل (۱۹۸۴) ساخته گیلیان آرمسترانگ بود. اما اندکی پس از آن، رودین به عنوان تهیه‌کننده اجرایی به استودیو فاکس قرن بیستم پیوست. او در فاکس با جاناتان دولگن، از مدیران رده‌بالاتر، آشنا شد که سال‌ها بعد بار دیگر با او در پارامونت پیکچرز همکاری کرد. رودین به سرعت در سلسله‌مراتب فاکس بالا رفت و تا سال ۱۹۸۶ در سن ۲۹ سالگی، رئیس بخش تولید شد. با این حال، دوره حضور او در رأس فاکس کوتاه بود و او به زودی آنجا را ترک کرد و قراردادی برای تهیه‌ندگی با پارامونت بست.

در اوایل سال ۲۰۲۱، هالیوود ریپورتر داستانی را بر اساس اظهارات کارکنان سابق منتشر کرد که الگوی طولانی‌مدتی از رفتارهای سوءاستفاده‌گرانه رودین را پوشش می‌داد. در این مقاله، او به سوءرفتار فیزیکی، از جمله کوبیدن مانیتور کامپیوتر روی دست یک دستیار و پرتاب کردن اشیاء به سمت کارکنان متهم شد. پس از این اتفاق، رودین اعلام کرد که از چندین پروژه فیلم، تلویزیونی و برادوی که در آن‌ها مشارکت داشت کناره‌گیری می‌کند. رابطه کاری او با ای۲۴ نیز در این دوره پایان یافت.

رودین در شهر نیویورک به همراه همسرش جان بارلو زندگی می‌کند؛ بارلو تبلیغ‌کننده تئاتر برادوی و مالک سابق شرکت روابط عمومی بارلو/هارتمن است.