سامرست موآم

ویلیام سامرست موآم (با نام اصلی ویلیام سامرست موآم؛ زاده ۲۵ ژانویه ۱۸۷۴ – ۱۶ دسامبر ۱۹۶۵) نویسنده انگلیسی بود که به خاطر نمایشنامه‌ها، رمان‌ها و داستان‌های کوتاهش شناخته می‌شد. موآم که در پاریس متولد شد و ده سال اول زندگی‌اش را در آنجا گذراند، در انگلستان تحصیل کرد و به دانشگاهی در آلمان رفت. او در لندن دانشجوی پزشکی شد و در سال ۱۸۹۷ مدرک پزشکی خود را دریافت کرد. او هرگز طبابت نکرد و نویسنده‌ای تمام‌وقت شد. اولین رمان او، لیز لمبت (۱۸۹۷)، که مطالعه‌ای بر زندگی در حاشیه شهر بود، توجهات را به خود جلب کرد، اما او نخستین بار در مقام نمایشنامه‌نویس به شهرتی ملی دست یافت. تا سال ۱۹۰۸، او چهار نمایشنامه داشت که هم‌زمان در وست اِند لندن اجرا می‌شدند. او سی‌دومین و آخرین نمایشنامه‌اش را در سال ۱۹۳۳ نوشت و پس از آن تئاتر را رها کرد و بر نوشتن رمان و داستان‌های کوتاه تمرکز نمود.

رمان‌های موآم پس از لیز لمبت شامل بندهای انسانی (۱۹۱۵)، ماه و شش‌دانه (۱۹۱۹)، پرده رنگی (۱۹۲۵)، کیک و آبجو (۱۹۳۰) و لبه تیغ (۱۹۴۴) هستند. داستان‌های کوتاه او در مجموعه‌هایی همچون درخت کازوارینا (۱۹۲۶) و مخلوط همان‌گونه که بود (۱۹۴۰) منتشر شدند؛ بسیاری از آن‌ها برای رادیو، سینما و تلویزیون اقتباس شده‌اند. محبوبیت زیاد و فروش انبوه آثار او واکنش‌های منفی منتقدان سطح بالا را برانگیخت، که بسیاری از آن‌ها تلاش می‌کردند با کوچک شمردن او، وی را صرفاً نویسنده‌ای توانمند جلوه دهند. ارزیابی‌های جدیدتر عموماً کتاب بندهای انسانی را — کتابی با عناصر خودزندگی‌نامه‌ای بسیار — یک شاهکار می‌دانند و داستان‌های کوتاه او نیز مورد تحسین گسترده منتقدان قرار دارند. سبک نثر ساده موآم به شفافیت شهرت یافت، اما تکیه او بر کلیشه‌ها مورد انتقاد منفی منتقدان قرار گرفت.

موآم در طول جنگ جهانی اول برای سرویس مخفی بریتانیا کار می‌کرد و بعدها از تجربیات خود برای داستان‌هایی که در دهه ۱۹۲۰ منتشر شدند، الهام گرفت. اگرچه او عمدتاً همجنس‌گرا بود، اما تلاش می‌کرد تا حدی با هنجارهای دوران خود سازگار شود. او پدر و همسر شد و در سال ۱۹۱۷، پس از سه سال رابطه، با سیری ولکام ازدواج کرد که حاصل این رابطه دخترشان، لیز، بود. این ازدواج دوازده سال طول کشید، اما پیش، در حین و پس از آن، شریک اصلی زندگی موآم مردی جوان‌تر به نام جرالد هاکستون بود. آن‌ها با هم سفرهای طولانی به آسیا، دریای جنوب و دیگر مقاصد داشتند؛ موآم در هر کجا که می‌رفت، مطالب را برای داستان‌های خود جمع‌آوری می‌کرد. آن‌ها در ریویرا فرانسه با هم زندگی می‌کردند، جایی که موآم مهمانی‌های مجللی برگزار می‌کرد. پس از مرگ هاکستون در سال ۱۹۴۴، آلن سیرل تا پایان عمر نویسنده، منشی و همراه موآم شد. موآم مدت کوتاهی پس از جنگ جهانی دوم از نوشتن رمان دست کشید و سال‌های پایانی عمرش با زوال عقل همراه بود. او در سن ۹۱ سالگی درگذشت.