اسپنسر تریسی

اسپنسر بوناونچر تریسی (۵ آوریل ۱۹۰۰ – ۱۰ ژوئن ۱۹۶۷) هنرپیشه آمریکایی بود که به سبک طبیعی و تطبیق‌پذیری‌اش شهرت داشت. تریسی به‌عنوان یکی از ستاره‌های اصلی دوران طلایی هالیوود، از میان ۹ بار نامزدی، دو جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد را از آن خود کرد و در تعداد نامزدی در این بخش، با لارنس اولیویه در رکورد مشترک قرار گرفت.

تریسی نخستین بار هنگام تحصیل در کالج ریپون استعداد بازیگری خود را کشف کرد و بعدها بورسیه‌ای برای آکادمی دراماتیک آمریکا دریافت نمود. او هفت سال را در تئاتر سپری کرد و به‌طور پیوسته در گروه‌های تئاتر ثابت و به‌صورت متناوب در برادوی فعالیت داشت. نقطه عطف کار تریسی در سال ۱۹۳۰ رقم خورد، زمانی که بازی نقش اصلی او در فیلم آخرین مایل توجه هالیوود را به خود جلب کرد. او پس از اولین تجربه موفقیت‌آمیز خود در سینما در فیلم بالا رودخانه ساخته جان فورد با بازی تریسی و هامفری بوگارت، با شرکت فیلمسازی فاکس قراردادی امضا کرد. دوران پنج‌ساله‌ی حضور او در فاکس شامل سلسله‌ای از نمایش‌های بازیگری خیره‌کننده بود که معمولاً در گیشه نادیده گرفته می‌شدند و او پس از بازی در ۲۵ فیلم که تقریباً همگی تریسی در آن‌ها نقش اول را ایفا می‌کرد، تا حد زیادی برای مخاطبان ناشناخته ماند. هیچ‌کدام از آن‌ها پرفروش نبودند، هرچند اگر از منظر گذشته‌نگر نگاه کنیم، فیلم قدرت و شکوه (۱۹۳۳) احتمالاً تحسین‌شده‌ترین بازی او را شامل می‌شود.

در سال ۱۹۳۵، تریسی به مترو-گلدوین-مایر پیوست که در آن زمان معتبرترین استودیو هالیوود بود. دوران حرفه‌ای او با مجموعه‌ای از فیلم‌های پرفروش شکوفا شد و او در سال‌های ۱۹۳۷ و ۱۹۳۸ برای فیلم‌های کاپیتان‌های شجاع و شهر پسران، جایزه‌های اسکار متوالی دریافت کرد. او سه فیلم بسیار پرفروش در نقش مکمل در کنار کلارک گیبل، بازیگر اصلی استودیو، بازی کرد که این امر تصورِ تیمی بودنِ گیبل و تریسی را در ذهن عموم تثبیت کرد. تا دهه ۱۹۴۰، تریسی یکی از ستاره‌های برتر استودیو بود. او در سال ۱۹۴۲ در فیلم زن سال در کنار کاترین هپبورن ظاهر شد و این آغاز مشارکت محبوب دیگری بود که طی ۲۵ سال، نُه فیلم را تولید کرد. تریسی در سال ۱۹۵۵ ام‌جی‌ام را ترک کرد و با وجود خستگی فزاینده‌ای که با افزایش سن داشت، به همکاری منظم به‌عنوان یک ستاره مستقل ادامه داد. زندگی شخصی او پر از مشکل بود و تمام عمر با اعتیاد شدید به الکل و احساس گناه نسبت به ناشنوایی پسرش دست‌وپنجه نرم کرد. تریسی در دهه ۱۹۳۰ از همسرش جدا شد، اما هرگز طلاق نگرفت و رابطه‌ای طولانی‌مدت با کاترین هپبورن داشت. در اواخر عمر، تریسی تقریباً منحصراً برای کارگردان استنلی کرامر کار می‌کرد. او آخرین فیلم خود را یعنی حدس بزن چه کسی برای شام می‌آید در سال ۱۹۶۷ برای کرامر ساخت که تنها ۱۷ روز پیش از مرگش تکمیل شد.

تریسی در طول دوران حرفه‌ای خود در ۷۵ فیلم ظاهر شد و در میان همکارانش به عنوان یکی از بزرگ‌ترین بازیگران سینما شهرت یافت. در سال ۱۹۹۹، مؤسسه فیلم آمریکا تریسی را به‌عنوان نهمین ستاره بزرگ مرد در سینمای کلاسیک هالیوود رتبه‌بندی کرد.