جولیوس جی. اپستاین

جولیوس جی. اپستاین (۲۲ اوت ۱۹۰۹ – ۳۰ دسامبر ۲۰۰۰) فیلم‌نامه‌نویس آمریکایی بود که دوران حرفه‌ای طولانی‌ای داشت و بیش از هر چیز برای فیلم‌نامه کازابلانکا (۱۹۴۲) شناخته می‌شود که به همراه برادر دوقلوی خود، فیلیپ، و هاوارد ای. کُک نوشت و برای آن برنده جایزه اسکار شدند. این فیلم از نمایشنامه‌ای منتشرنشده به نام همه به خانه ریک می‌آیند، نوشته موری بنت و جوان آلیسون، اقتباس شده بود.

دوقلوی همزاد او در سال ۱۹۵۲ درگذشت؛ فقدانی که او تا پایان عمر خود آن را احساس کرد. او به نویسندگی ادامه داد و دو نامزدی اسکار دیگر نیز کسب کرد. در سال ۱۹۹۸، او جایزه دستاورد دوران حرفه‌ای خود را از انجمن منتقدان فیلم لس‌آنجلس دریافت کرد. از جمله آثار او می‌توان به چهار دختر (۱۹۳۸) که اولین نامزدی اسکار او را برای آن به دست آورد، عروس با کد پست آمد (۱۹۴۱)، مردی که برای شام آمد (۱۹۴۲)، آقای اسکفینگتون (۱۹۴۴)، تله لطیف (۱۹۵۵)، نور در میدان (۱۹۶۲)، برای من گل نفرست (۱۹۶۴)، پیت و تیلی (۱۹۷۲)، صلیب آهنین (۱۹۷۷) و روبن، روبن (۱۹۸۳) اشاره کرد.

اپستاین در مقام نمایشنامه‌نویس در تئاتر برادوی موفقیت کمتری داشت. او نمایشنامه خود یعنی ایوان جلوی خانه در فلتباش را به شنبه شب، اولین موزیکال حرفه‌ای نوشته استیون ساندهایم، تبدیل کرد. قرار بود این موزیکال در سال ۱۹۵۵ در برادوی اجرا شود، اما به دلیل مرگ تهیه‌کننده اصلی آن متوقف شد. نمایشنامه او، اما، جدی (با بازی ریچارد درایفوس و تام پوستون) آخرین نمایشنامه‌ای بود که برای بیش از ۳۰ سال در تئاتر هنری میلر روی صحنه رفت؛ این نمایش در ۲۷ فوریه ۱۹۶۹ افتتاح شد و تنها پس از چهار اجرا بسته شد.